Mér hefur seint verið legið á hálsi fyrir að standa framförum í motocrossi fyrir þrifum, en þar sem mér varð á að gagnrýna þær breytingar sem gerðar voru í Sólbrekku daginn fyrir mót, að þá virðist ég vera orðin fánaberi afturhaldssemi sem vill allar brautir sléttar og fínar svo ekki komi skítur á gallana.  Já, í dag er ég kreddukarl sem í formi getuleysis míns í sportinu geri ekkert annað en að kenna vel hönnuðum brautum um aumingjaskap fjölskyldu minnar og lélegan árangur í keppnum.  Það má vel vera að ég sjálfur sé einn lélegasti motocrossökumaður sem þjóðin hefur alið af sér, sem ég tel þó að ég bæti upp með miklum áhuga á sportinu.  Eftirfarandi pistill er ekki hugsaður VÍR til höfuðs, nei langt því frá.  Frábært starf hefur verið unnið þar síðustu vikur og fólk lagt mikið á sig í sjálfboðavinnu, vinnu sem ég þekki sjálfur af eigin raun eftir að hafa verið þátttakandi í keppnishaldi frá 2007.  Nei, pistillinn sem eftir fylgir eru bakþankar um sportið eftir upplifunina á laugardag.  Tekið skal skýrt fram að ég er ekki að gagnrýna breytingarnar sjálfar, heldur tímasetningarnar á þeim.

Allir klúbbar hafa um heilt ár til að vega og meta úrbætur á þeim brautum sem þeir hafa til ráðstöfunnar og mæli ég með að klúbbarnir nýti tímann sinn betur.  Ekki ráðast í breytingar kortér í mót eins og virðist svo gjarnan tíðkast hér á klakanum, en ef út í slíkt er farið gangið þá tryggilega frá því að sú vinna sem er byrjuð á sé klárað með sóma.  Þær breytinga sem gerðar voru á Sólbrekku nutu sín engan vegin því þær voru ekki fullkláraðar sem skyldi þar sem skortur á raka, vökvun, gerði þetta nánast að lausum jarðveg sem síðar átti eftir að mynda eitt það mesta ryk sem ég hef upplifað á móti hingað til.  Hitt skiptið var líka í Sólbrekku, þannig að réttur raki skiptir meira máli upp á öryggi keppenda en einhverjar tæknilegar æfingar með það að yfirvarpi að lyfta motorcrossinu á hærra stig.  Ekkert að því að reyna að gera betur og er ég eindreginn talsmaður þess að búnar sé til tæknilegri brautir en aldrei á kostnað öryggisins sem virðist alltaf vera sett til hliðar þegar einhver dettur í stuð á ýtunni daginn fyrir mót.  Við, aðstandendur, keppendur, skipuleggjendur og í raun allir aðrir sem koma að þessu geta þakkað guði fyrir að ekki skuli hafa orðið slys á fólki þar sem rykið birgði keppendum og áhorfendum sýn.  Sumir benda á að erlendis sé gerðar breytingar á brautum en það gleymist að þá fá keppendur að æfa sig í brautinni fyrir tímatöku og í t.d. AMA að þá fær hver flokkur að taka einn hring fyrir hvert moto til að meta brautina fyrir ræsingu í öryggisskyni.  Eitthvað sem ekki er gert hér heima og mæti endurskoða.  Einnig er vökvað á milli moto í AMA og eru menn með slöngur um alla braut að bleyta brautina til að viðhalda rakastiginu.  Einhver staðar hér glittir í hvítan hjálm Guðmundar Kort #99

Skoðum svo aðeins þær breytingar sem gerðar hafa verið á brautum upp á síðkastið.  Allt frá því að Bolaöldu var snúið við og settar voru öldur í hana eða djúpir vúpsar eins og sumir hafa viljað kallað þetta að þá hafa flestar þær breytingar sem gerðar hafa verið á öðrum brautum verið á einn veg og það er vúpsar og öldur.  Nú er svo komið að það liggur við að komin sé upp keppni um hver sé með flesta vúpsana eða öldukaflana í braut á kostnað flæðisins í brautum.  Er það eina sem skort hefur hér á landi til að lyfta motocrossinu upp á hærra stig?  Ég held ekki.  Allar brautir eru með "S" beygjum og hvergi hef ég fundið braut sem er t.d. með 90° beygju og hafa tveir erlendir þjálfarar sem komið hafa til lands síðustu þrjú árin haft það á orði að allar beygjur á Íslandi séu eins, þ.e. "S" laga.  Ég er þó enginn sérfræðingur er kemur að brautarsmíði en hef þó farið til USA og UK þar sem ég hef séð brautir sem hafa verið æði misjafnar.  Einnig á ég nánast hverja einustu AMA motocrosskeppni sem sýnd hefur verið síðan 2001, þannig að maður hefur svo sem séð eitt og annað í þessu sporti.  Hægt er að kalla fram svipaðan rythma með "table" toppum eins og öldurnar framkvæma, stóri munurinn er öryggi ökumanna þar sem þeir sem þora ekki geta keyrt ofan á.  "Table" toppar hafa verið á undanhaldi og minnist ég þess að með skemmtilegri rythmakafli með svona toppum hafi einmitt verið í Sólbrekku sem nú er horfin.

Önnur ábending til MSÍ og allra klúbba er að mér finnst að banna ætti startæfingar fyrir fram ráshliðinn eins og viðgengst í dag.  Þetta væri ekkert mál ef startkaflinn væri lagaður eins og venjan er úti en oftast er aldrei átt við startkaflann og menn virðast lítið spá í hvar þeir eru staddir þegar þeir byrja á æfingum.  Ég á nokkrar myndir af keppendum í ræsingu þar sem þeir hoppa um eins og korktappar því þeir lenda í förum eftir hjól sem eru algjörlega úr takti við þá línu sem ætti að myndast eftir ræsingu úr hliði.  Ég tek það skýrt fram að þetta á ekkert sérstaklega við keppnina í Sólbrekku, heldur öll þau mót sem haldin eru hér á landi.  Hef ósjaldan séð keppenda enda 5 metrum til hliðar við upphaflegu stöðu á ráshliði með tilheyrandi skoppi vegna djúpra fara sem eru komnar út um allt fyrir framan hliðin eftir æfingar á startkaflanum.  Hér á myndinni eru þrír ökumenn komnar vel til hiðar úr sinni aksturstefnu af fyrrgreindum ástæðum og er það keppandi númer 509, 688 og 64.

Þetta eru mínar skoðanir og fólk er frjálst að vera sammála þeim eða ekki.  Ég ætla ekki að liggja fólki á hálsi fyrir að vera ekki sammála mér um þessa hluti né ætla ég að hóta því að hætta til að undirstrika það að mér finnist að fólk eigi að vera sammála mér og drulla yfir það um leið um sitt eigið getuleysi eða aumingjaskap.  Þetta er mitt sjónahorn á hlutina eins og ég sé þá í dag.  Ég er búin að eiga keppendur á ráslínu í Íslandsmeistaramóti síðan mitt sumar 2006 sem hafa nánast undantekningarlaust skilað sér yfir endamarkið.  Einnig tel ég mig eiga töluvert undir þar sem þrír af fjórum í fjölskyldunni eru að keppa í þessum mótum og hlutfallslega er þetta nokkuð há tala miðað við marga aðra.

Að lokum endurtek ég það sem kom fram í byrjun, að þetta er ekki gagnrýni á VÍR sérstaklega heldur er þetta ábending til þeirra klúbba sem geta lært af mistökum annarra.  Einhver staðar hefur verið ritað að "timing is everything" og þegar kemur að breytingum á brautum að þá þarf tímasetning að vera skynsamlega en ekki þjóna duttlungum hvers og eins.  VÍR vill ég þakka fyrir skemmtilega keppni og mikla ósérhlífni í starfi.  Ég mun svo fjalla sérstaklega um keppnina sjálfa í öðrum pistli.