AMA Supercross hefur farið vel af stað það sem af er og lítur ekki út fyrir að þar verði neitt slegið af á næstunni. Eftir fjórar umferðir höfum við séð fjóra mismunandi sigurvegara og ómögulegt á þessu stigi að sjá hver það verður sem er líklegastur til að taka titilinn. Ricky Charmichael segir að línur fara ekki að skýrast fyrr en eftir níundu umferð sem verður í Daytona eins og venjulega. Þá fyrst förum við að sjá hverjir koma til greina. En ef hugsað er til baka og þá stöðu sem t.d. Ryan Dungey lenti í fyrra, að þá hefði Ryan Dungey staðið uppi sem sigurvegari eftir tímabilið ef hann hefði ekki misst keðjuna í einni umferðinni. Já, ótrúlegt en satt, að aðilinn sem einungis vann eitt mót í fyrra hefði að öllum líkindum staðið uppi sem sigurvegari. Það sama var upp á teningnum í AMA Outdoors, ef hjólið hans Ryan Dungey hefði ekki bilað á síðustu metrunum í annari umferð að þá hefði hann að öllum líkindum staðið upp sem sigurvegari. Þannig að það má með sanni segja að árið 2011 var ekki árið hans Ryan Dungey til að verja meistaratitilinn sinn og það hreinlega átti ekki að verða. En víkjum aftur að supercrossinu. Ef þú ert ekki búinn að horfa á það, að þá geturðu niðurhjalað opna flokknum hér og Lites flokknum hér. Einnig geturðu svo séð aðalkeppnina ásamt undanriðlum í heilu lagi í sitt hvorum flokknum hér fyrir neðan.
Lites flokkurinn: Ég ætla ekki að ræða um undanriðlana heldur fara beint í úrslitinn en Eli Tomac gerði sér lítið fyrir og sigraði í þriðja sinn í ár og virðist vera að klára dæmið. Miðað við akstur á kappanum að þá virðist Dean Wilson ekki eiga nein svör við honum í dag sem var áltinn hans helsti keppninautur í ár. Marvin Musquin endaði í þriðja sæti og kemur það mér ekki á óvart þó svo að einhverjir þarna vestanhafs hafa tekið það fram sem hið óvænta í supercrossinu í ár. Marvin Musquin er feykigóður ökumaður og hefur verið dáðst að ökulagi hans hjá bæði Jeff Emig og Ricky Charmichael. Það sem hefur komið mér á óvart með Marvin Musquin er að hann hefur verið óhræddur við að "block-passa" menn þegar á hefur reynt en margir evrópskir ökumenn hafa átt við það vandamál að stríða þegar þeir koma vestur yfir hafið, er að þeir eru ekki nógu agressívir og hafa amerískir ökumenn talað um að það sé nóg að fara utan í þá einu sinni til tvisvar sinnum og þá fari þeir skælandi heim. Það á ekki við í tilfelli Marvin Musquin. Cole Seely endaði svo annar og leiddi hann lengi vel en datt í keppninni og missti þá Eli Tomac framúr sér. Sá ökumaður sem ég hef orðið fyrir hvað mestum vonbrigðum með í West Lites flokknum er Ryan Sipes. Þessi piltur hefur hvað eftir annað verið með hröðustu hringi á æfingum og í tímatökunni að þá var það hann ásamt liðsfélaga sínum Nico Izzi sem voru töluvert hraðari en næsti maður. Var Eli Tomac að ströggla í tímatökunni og virtist ekki hafa sama flæði og Ryan Sipes og Nico Izzi. Í undanriðlinum að þá var Ryan Sipes alveg við það að sigra sinn riðil þar sem hann var mun hraðari en Dean Wilson en allt kom fyrir ekki í aðalkeppninni og enn og aftur er maður að horfa upp á þennan hæfileikaríka ökumann enda mun aftar en maður getur talið eðlilegt. Martin Davalos er líka algjörlega sér kapituli útaf fyrir sig og hefur hreinlega engu skilað síðustu þrjú árin fyrir utan góðum úrslitum í undanriðlum en er algjörlega mislagðar hendur þegar kemur að aðalkeppninni og telst það eitt og sér til afreka hjá honum ef hann nær að klára keppni. Fyrir utan þetta, að þá er ég farinn að verða hrifnari af reglunum í FIM þar sem ökumaður verður að fara upp í MX1 eftir að hann er oðin visst gamall. Það er ekki eðlilegt hvað margir af þessum ökumönnum hafa hreinlega skotið rótum á 250cc hjóli og hreinlega standa því fyrir þrifum að ungir ökumenn fái tækifæri.
450 flokkurinn: Það verður ekki annað sagt en að James Stewart er sá aðili sem fólk fylgist með og nær hann alltaf athygli manns hvort sem maður er hrifin af honum eða ekki. Línurnar sem pilturinn var með voru hreint út sagt ótrúlegar í undanriðlinum en það sem gerir James Stewart svona spennandi ökumann er jafnframt hans helsti löstur. Hann gerir hluti sem enginn annar gerir og gerði hann slíkt í undanriðlinum að þessu sinni. Það mistókst, eins og svo oft áður, og fór hann mjög illa á hausinn og varð að hætta keppni og stóla á að fara í LCQ. James Stewart laskaðist nokkuð á öxl við fallið og rifbeinsbrotnaði. Því verður ekki annað sagt en að það eitt að ljúka keppni þann dag sé afrek út af fyrir sig, hef rifbeinsbrotnað á hjóli og það er ekki auðvelt að hjóla þannig, hvað þá að enda þar sem hann endaði eftir daginn en hann endaði í öðru sæti. Ryan Villopoto er fyrsti ökumaðurinn í 450 flokknum til að landa öðrum sigrinum í supercrossinu í ár. Sagan segir að sá aðili sem er fyrstur að landa öðrum sigrinum í supercrossinu, hefur staðið uppi sem sigurvegari eftir tímabilið í hátt í 70% tilfella. Þannig að tölfræðin er með Ryan Villopoto í þessum efnum. Chad Reed endaði þriðji og var hann að berjast við magaveiki í keppninni. Kappinn er ótrúlega seigur og skyldi enginn afskrifa hann. Ryan Dungey hefur ekki náð að fylga eftir sigri sínum og hefur verið á eftir þeim þremur sem ég nefni hér að framan, en munurinn á honum og t.d. Ryan Villpoto eða James Stewart er að hann gerir afar fá mistök og klárar alltaf. Ja, ef frá skyldi telja árið 2011 þegar keðjan fór og þegar hjólið bilaði á síðasta hring í Hangtown í AMA Outdoors. Þessi stöðugleiki Ryan Dungey gæti skilað honum sigri þegar upp er staðið og skyldi enginn vanmeta eða afskrifa hann að svo stöddu fyrir utan að hann gæti allt í einu tekið upp á því að sigra eina til tvær keppnir í viðbót í það minnsta. Ryan Villopoto leiðir núg stigakeppnina en er einungis 3 stigum á undan Chad Reed og 5 stigum á undan Ryan Dungey. James Stewart er langt frá því að vera úr leik þrátt fyrir að hafa ekki sigrað og á góðan möguleika að sækja á hina með t.d. tveimur sigrum í viðbót á næstunni.
Það var þó eitt atriði sem skyggði á þessa keppni, en það var að faðir James Stewart varð fyrir aðkasti áhorfenda og hræktu nokkrir þeirra á hann. Ekki hefur mikið verið fjallað um það í helstu vefmiðlum en þeim mun skrifað um það á t.d. Twitter og sitt sýnist hverjum. Svo virðist vera að þeir sem hata hann, hati hann einfaldlega af því að hann er svartur og eru þeir svo blindaðir af hatri að þeir telja að það eigi hreinlega að koma illa fram við þá feðga. Steve Cox, sem skrifar fyrir RacerXonline tók þetta upp á sína arma og skoðun hans er að þetta sé til háborinnar skammar, sem ég er honum hjartanlega sammála, og eigi hreinlega að setja þessa einstaklinga í bann. Enginn annar ökumaður verður fyrir því aðkasti sem James Stewart verður fyrir og virðist enginn önnur skýring liggja að því baki nema sú að hann er svartur í hvítra manna sporti. Enginn annar ökumaður á sér slíkan haturshóp að þeir hreinlega fagna því og óska þess að hann slasist illa út í braut. Ekki var það gert við Ricky Charmichael sem þó komst í nöp við aðdáendur sportsins á sínum tíma en náði að vinna þá aftur á sitt band. Ekki hefur verið púað á Chad Reed í gegnum tíðina þó svo að hann hefur fyrst núna verið að ná verulegum vinsældum. Þessar hvatir áhorfenda eru sportinu til skammar og þeim sem síkt gjöra til mikillar minnkunar. James Stewart er einhver mest spennandi ökumaður sem komið hefur fram í sportinu lengi og ég leyfi mér að fullyrða að hann hefur gert aðra ökumenn betri eins og t.d. Ricky Charmichael, Ryan Villopoto og Chad Reed því þeir hafa þurft að "step up their game" vegna hæfileika James Stewart. Það er sama hvað skoðun þú kannt að hafa á ökumanni en enginn á skilið slíka framkomu.
