Þessi pistill á að koma í stað þess að hafa ekki skrifað um síðustu tvær keppnirnar á þessu ári í motocrossi til Íslandsmeistara.  En það er keppnin á Akureyri og Bolaöldu hér á suðvesturhorninu.  Þannig að ég hef hugsað þessa samantekt sem sárbót og að mörgu leyti upprifjun fyrir árið 2011, enda ekki seinna vænna að rifja upp árið þar sem árshátíð MSÍ er á næsta leiti eða 12 nóvember.  Ég mun fjalla um hvern flokk fyrir sig og jafnvel tala um einstaka viðburð í keppni sem ég tel að hafi verið vendipunktur í mótinu í þeim flokki.  Það er þó einn flokkur sem ég mun ekki fjalla um þó svo að hann hafi verið fjölmennur en það er B-flokkurinn.  Þó svo að menn enda efstir að stigum eftir tímabilið í B-flokk, að þá er ekki krýndur Íslandsmeistari í þessum flokki.  Af þeim sökum og einnig þar sem þarna er 40+ flokkur innan um aðra ökumenn í B, að þá hef ég ákveðið að ég mun ekki fjalla um þá sérstaklega í þessari yfirferð um afstaðið tímabil.  Ég vill samt óska keppendum og þeim sem enduðu efstir að stigum til hamingju með árangurinn í ár og vonandi eigum við eftir að sjá hluta af þeim færa sig upp í flokka sem gilda til Íslandsmeistara eins og MX2 eða MX1.

MX kvenna

Mikið hefur verið rætt um fækkun í sportinu og vissulega hefur það verið sjáanlegt.   Þrátt fyrir allt að þegar maður fer yfir listann yfir skráða keppendur, að þá kemur það manni nokkuð á óvart hversu margir í raun skráðu sig til keppni en gallinn við þetta var einfaldlega að við erum ekki að fá alla keppendur í einu, þ.e. það er ekki full mæting í hvert mót.  Gott dæmi um það er kvennaflokkurinn.  Tuttugu og tveir ökumenn skráðu sig til leiks í þessum flokk í sumar en þegar þær voru hvað flestar á ráslínu, að þá voru þær fimmtán en ekki rúmlega tuttugu og þegar þær voru hvað fæstar á ráslínu að þá voru þær níu talsins.  Meinið virðist vera að fá meðaltalið upp, þ.e. að fá keppendur til að mæta á fleiri keppnir en ekki bara staðbundnar eftir brautum sem þær fíla sérstaklega eða eru búsettar á því svæði.  Það var töluverður sjónarsviptir af rauðhærðu systrunum að norðan en jafnframt var það ánægjulegt að sjá fyrstu nýliðina í 85cc flokki kvenna, en það hefur ekki gerst í að verða þrjú ár.  En víkjum aftur að yfirferð minni að úrslit mótana í sumar. 

Þegar fyrsta mótið var afstaðið, að þá leit það út að þetta yrði sólo hjá Signý Stefánsdóttir þar sem hún hafði mikla yfirburði yfir aðra mótherja sína.  Byrjaði hún á því að sigra í Sauðárkróki og hélt uppteknum hætti í Álfsnesi þó svo að hún hafi hikstað aðeins þar sem hún datt og smá spenna myndaðist þegar Karen Arnardóttir og Aníta Hauksdóttir fóru fram úr.  En Signý var ekki lengi að vinna sig upp og sigraði að lokum nokkuð örugglega þrátt fyrir fallið.  Í sólbrekku leit út fyrir að hún myndi halda uppteknum hætti en enginn veit ævi sína fyrr en öll er eins og sagt er og í þessari keppni kom áfallið.  Signý dettur í fyrsta moto-i og meiðist það illa að hún verður að hætta keppni.  Kemur í ljós að hún hefur meitt sig illa á öxl og er úr leik.  Þar með sannaðist það enn og aftur í þessu sporti að ekkert er gefið og "nothing is over, until it is over". 

Kemur þá að þætti Karenar Arnardóttir sem hafði keyrt jafnt og þétt alla keppnina.  Aðalstyrkur Karenar er að hún gerir lítið af mistökum og hefur sú skynsemi skilað henni Íslandsmeistaratitlum í gegnum tíðina.  Við brotthvarf Signýjar opnaðist möguleikinn á enn einum titlinum og lét hún ekki það tækifæri úr hendi sleppa.  Vann Karen næstu tvær umferðir og má segja að hún hafi gulltryggt sér titilinn í fjórðu umferðinni á Akureyri með sigri þar og sérstaklega þar sem sú sem gæti ógnað henni í stigakeppninni, Aníta Hauksdóttir, mætti ekki til leiks og þar með var ljóst að enginn gæti náð Kareni að stigum.  Þar með var fjórði Íslandsmeistarititill Karenar staðreynd og óska ég henni til hamingju með árangurinn.  Aníta Hauksdóttir varð í öðru sæti eftir sumarið og Guðfinna G. Pétursdóttir endaði þriðja en ég hef gjarnan talað um hana sem "sleeper" í hóp þessara kvenna og ef hún myndi fara að æfa þetta á fullu, að þá er ég viss um að hún myndi verða ennþá betri.  Annars varð endastaða keppanda eftirfarandi:

Þó ég hafi sagt það áður að þá segi ég það enn aftur.  Ég get ekki annað en dáðst að konu minni Björk eða brjáluðu Bínu eins og flestir þekkja hana og henni Theodóru eða Teddu eins og hún er kölluð.  Þessar konur eru löngu komnar af sínu léttasta skeiði, verð drepinn fyrir að láta þessi orð falla, en samt mæta þær á allar keppnir, keppa og eru í topp sex með aðeins eitt að leiðarljósi og það er að hafa gaman af þessu.  Já, þær mæta óhræddar á línu með stelpum sem eru mörgum árum yngri og mörgum sem þykir mikið kappsmál að leggja þær að velli í keppni.

85cc flokkur

Fyrir þetta tímabil var ljóst að Einar Sigurðsson myndi verða sterkur en hann var á síðasta ári í þessum flokki og hefur verið að bæta sig mikið síðustu ár.  Einnig bjóst ég við miklu af Þorsteini H. Sigurðssyni þar sem hann var í topp baráttunni í fyrra.  Þessir tveir voru þeir kandítatar sem ég átti von á að myndu berjast hvað mest um titilinn í ár.  En þarna voru líka nokkrir ungir sem gátu sett strik í reikninginn.  Má þar fyrst nefna Hlyn Ö. Hrafnkelsson sem "spoiler" fyrir  þessa tvo framangreindu og einnig var Daníel K. Mathisen orðin firnasterkur.  Einnig eru þeir Jökull Þ. Kristjánsson og Óliver Ö. Sverrisson komnir á þann stað að þeir gætu með áræðni og smá heppni skipað sér í topp baráttuna og er ég þá ekki að gera lítið úr neinum sem tók þátt í sumar eða árið á undan.   Það voru sextán ungir piltar sem skráðu sig til leiks í sumar og það sama var upp á teningnum í þessum flokk eins og í kvennaflokknum.  Það er að aldire voru þeir allri sextán skráðir í einu og sömu keppnina.

Fyrsta keppnin fór fram eins og áður sagði á Sauðárkróki og strax voru það þeir Einar, Þorsteinn og Hlynur sem voru í baráttunni um efstu sætin en gæfan var ekki með Þorsteini og eftir nokkra hringi gaf hjólið sig og hann var úr leik.  Geysileg vonbrigði fyrir þennan frábæra unga ökumann.  Við þetta voru það þeir Einar og Hlynur sem voru í baráttunni en fljótlega fór Einar að sýna hversu megnugur hann er orðin og skildi sig frá keppinautum sínum hægt og rólega.  Endaði hann fyrstu umferðina með að sigra nokkuð örugglega. 

Næsta umferð fór fram í Álfsnesi og var strax hörkukeppni á milli Einars og Þorsteins sem skiptust á um að halda forystu, en Þorsteinn var ennþá að upplifa vandamál með hjólið og var að keppa á hjóli yngri bróður síns.  Einar fór sér samt engu óðslega og náði þegar á leið forystunni og var Þorsteinn að elta hann í bæðum moto-um þegar á leið.  Endaði dagurinn þannig að Einar hélt áfram að skila fullu húsi stiga og Þosteinn varð að sætta sig við annað sætið þó svo að það voru best úrslit hans á þessu ári þar sem hann náði þó að klára í þetta skiptið.  Í þriðju umferðinni í Sólbrekku leit út fyrir að Þorsteinn myndi ná að halda eitthvað í hann Einar, en enn og aftur var hjólið að stríða honum og einnig keyrði Einar af miklu öryggi og lét ekki slá sig út af laginu.  Óliver Ö. Sverrisson átti sína bestu keppni í 85cc flokknum í þriðju umfeðrinni og endaði í öðru sæti.

En þegar hér var komið við sögu í Íslandsmótinu, að þá var þetta eiginlega orðið "normið".  Þorsteinn H. Sigursson lenti iðulega í vandræðum með hjólið sem rétt náði að lifa af tímatökuna og þurfti því aftur og aftur að keppa á hjóli bróður síns en Einar var öryggið uppmálið og skildi sig frá keppinautum sínum í hverri keppninni á fætur annari eftir tvo til þrjá hringi og leiddi til sigurs.  Einar Sigurðsson kláraði svo tímabilið á því að landa Íslandsmeistaratitlinum með fullu húsi stiga og er það frábær árangur hjá þessum bráðefnilega ökumanni sem færist nú upp í unglingaflokk á næsta ári.  Verður gaman að fylgjast með honum á komandi tímabili og ég efast ekki um að hann eigi eftir að verða grimmur.   Tímabilið fyrir Þorstein H. Sigurðsson verður ekki lýst öðruvísi en sem einu risa vonbrigði og gekk hreinlega ekkert upp.  Var hjólið að stríða þeim allt tímabilið og fór það þannig að eftir enn eina bilunina í einu bikarmótinu rétt fyrir síðustu umferðina í motocrossinu, að þá missti hann allan áhuga og ákvað að sitja heima í stað þess að upplifa sömu vonbrigðin aftur og aftur.

Sá aðili sem lenti í öðru sæti á þessu tímabili í 85cc flokki var Hlynur Ö. Hrafnkellsson.  Hlynur var vaxandi ökumaður í sportinu og allt frá því að hann hóf keppni, að þá hefur hann sýnt að hann hefur hraða og er hæfilega kaldur til að þora að gera það sem þarf að gera.  Daníel K. Mathiesen meiddist í þriðju umferð í Álfsnesi og þá varð ljóst að keppnin um þriðja sætið stæði á milli liðsfélagana Jökuls Þ. Kristjánsonar og Ólivers Ö. Sverrissonar.  Hófst nokkuð spennandi barátta á milli þeirra sem endurspeglaði sig hvað mest í síðustu umferðinni í Bolaöldu þar sem þeir skiptust á að lenda í þriðja sæti.  Það var svo Jökull sem hafði það að lokum og munaði aðeins þremur stigum á þeim félögum og spennufallið var nokkuð að keppninni lokinni.

Hér má sjá loka stöðunni í þessum flokki.  Þeir Einar Sigurðsson, Jökull Þ. Kristjánsson, Andri O. Hreiðarsson og Daníel K. Mathiesen eru þeir ökumenn sem munu fara upp í MX unglinga á næsta ári eftir því sem ég best veit og vonandi munu þeir allir skila sér þangað.

MX Unglinga:

Þessi flokkur hefur verið til margra ára einn sá skemmtilegasti í mínum augum og enn sem fyrr var enginn undantekning þar á.  Þarna eru hörkuökumenn á ferð sem eru komnir með líkamlegan styrk og tækni sem gerir þennan flokk jafn spennandi og hann í raun er.  Tuttugu og fjórir einstaklingar skráðu til leiks í flokknum þetta árið og er það sama sagan í þessum eins og í öðrum flokkum sem ég hef fjallað um í þessari umfjöllun, að þá fengum við aldrei alla þessa tuttugu og fjóra á ráslínu á sama tíma.  Það sem er áberandi við þennan flokk er að þeir sem eru hvað sterkastir eru ekki á eldra árinu ef þannig má orða það, heldur eru það ungliðirnar í þessum flokk.  Þarna á meðal var líka Bryndís Einarsdóttir sem tók þá ákvörðun um að keppa í þessum flokk og var það partur af undirbúningi hennar fyrir meistaramótið í Svíþjóð.

En víkjum að sjálfri keppnunum.  Það var nýliðinn í hópnum Guðbjartur Magnússon sem gerði sér lítið fyrir og náði lang bestri ræsingu í fyrsta moto-i ársins og fljótlega var ljóst að hann ætlaði sér ekki að láta forystunni af hendi.  Guðmundur Kort gerði harða hríð að Guðbjarti og einnig var Hinrik Jónsson að keyra vel.  Eftir harða baráttu í fyrstu umferðinni, að þá var það að lokum Guðmundur Kort sem hafði betur en þeir skildu jafnir að stigum hann og Guðbjartur Magnússon og ljóst var að þetta tímabil myndi verða barátta frá upphafi til enda.  Því miður fyrir Ingva B. Birgisson, sem ég áleit einn af þeim sem myndi koma til greina að landa titlinum í ár, að þá meiddist hann illa rétt fyrir tímabilið og tók eingöngu þátt til þess að safna stigum þó svo að það væri ljóst frá upphafi að fyrsta mótið myndi á engan hátt sýna þá getu sem býr í þessum strák.

Næsta umferð var í Álfsnesi  og myndaðist mikil keppni á milli Guðbjarts Magnússonar og Guðmundar Kort en það var Hinrik I. Óskarsson sem átti bestu ræsingu í fyrsta moto-inu og lagði keppinauta sína í þetta skiptið og var þetta í fyrsta sinn sem Hinrik I. Óskarsson kláraði í efsta sæti í moto-i í unglingaflokknum.  Í síðari moto-inu var hann ekki jafnheppinn og endaði í þriðja sæti en það var ljóst að Hinrik var komin með hraðann til að vera í topp bráttunni.  Guðmundur Kort endaði fyrstur eftir aðra umferðina og Guðbjartur Magnússon varð annar og Hinrik varð að sætta sig við þriðja sætið.   Þar með virtist þetta vera þannig að bráttan myndi standa á milli þessara þriggja.  En það var "spoiler" í hópnum og það var Ingvi B. Birgisson sem var óðum að braggast eftir meiðslin og var farinn að sýna æ meiri hraða.

Þriðja umferðin var nokkuð söguleg og má segja að það hafi verið vendipunktur í Íslandsmeistaramótinu í unglingaflokknum.  Þessi keppni markaði líka ákveðin þáttaskil  í keppnisferli  Guðmundar Kort því hann hefur ekki keppt eftir þessa keppni þar sem hann meiddist í síðari moto-inu.  Hinrik Óskarsson var sá aðili sem stóð uppi sem sigurvegari eftir daginn og það þó svo að hann hafi dottið hressilega í fyrra moto-inu.  En það voru fleiri sem fóru á granirnar í þessari keppni en þessir tveir.  Haraldur Ö. Haraldsson datt einnig nokkuð illa og Jökull A. Harðarson þurfti að fá far með sjúkrabíl til frekari aðhlynningar.  Einnig datt Árni F. Gunnarsson nokkuð illa á sama palli og Hinrik I. Óskarsson datt þannig að það má segja að Sólbrekka hafi verið sú braut sem markaði þáttaskilin í þessum flokki.

Í fjórðu umferðinni á Akureyri var það Ingvi B.Birgisson sem kom sá og sigraði og sýndi að hann var óðum að ná sýnum fyrri styrk.  Hinrik og Guðbjartur voru þá aldrei langt undan en áttu ekki í Ingva þennan dag.  Var þá komið að síðustu umferðinni og var spennan mikill því það voru örfá stig sem skildu þá Guðbjart Magnússon og Hinrik I. Óskarsson.  Guðbjartur leiddi stigakeppnina og ljóst var að það dugði honum að vera á undan Hinrik í einu moto-inu af tveimur og báðir þurftu að passa sig að ljúka keppni.  Enn sem fyrr var það Ingvi B. Birgisson sem stal senunni og sigraði í fyrra moto-inu en Hinrik gerði það sem hann þurfti að gera og náði að vera í öðru sæti og þar með var það ljóst að Guðbjartur þurfti að sigra í síðari moto-inu til þess að eiga möguleika á titlinum.  Guðbjartur byrjaði vel en hvort sem það var pressan eða reynsluleysi sem sagði til sín, að þá var það Hinrik I. Óskarsson sem hélt haus og endaði daginn á því að sigra síðari moto-ið og þar með sinn fyrsta Íslandsmeistaratitil.  Guðbjartur Magnússon varð að sætta sig við það að horfa á eftir titlinum eftir hetjulega baráttu en ljóst er að þessir þrír piltar sem ég hef mikið fjallað um í umfjöllun minni í unglingaflokknum eiga eftir að setja mark sitt á motocross á Íslandi, svo framarlega sem þeir halda áfram.  Hér má svo sjá heildarstöðuna eftir tímabilið.

Það er nú fleiri efnilegir strákar þarna og margir sem hafa tekið miklum framförum.  Má þar nefna Jökul A. Harðarson sem hefur lagt mikið á sig síðustu ár og er að uppskera í samræmi við það.  Kristján D. Ingþórsson hefur líka verið að skila sér ofar á töfluna og ég átti alveg eins von á því að hann myndi vera í topp baráttunni en það gekk ekki alveg upp hjá honum í ár.  Haraldur Ö. Haraldsson tók nokkrar óvæntar dýfur í ár sem höfðu áhrif á lokastöðu hans og endurspeglar hún ekki getu hans.  Ragnar P. Ragnarsson hefur líka verið feykiduglegur sem sést á bætingu frá síðasta ári og Aron B. Pálsson er eins og Duracel rafhlaða sem heldur áfram þó svo að hinar sé löngu búnar.  Jóhannes Á. Ólafsson átti ekki nógu gott sumar og var að eiga við "pikkelsi" í hjólinu, en strákurinn getur miklu betur.

Eins og ég hef áður sagt að þá stóð Hinrik I. Óskarsson uppi sem Íslandsmeistari í þessum flokki og verður ekki annað hægt að segja um Hinrik en að hann sé vel að þessum titli komin.  Keyrði hann vel í sumar og það sem skipti mestu máli, að þegar á reyndi, að þá hélt hann haus og lét skynsemina ráð í stað þess að láta tilfinningarnar hlaupa með sig í gönur.  Guðbjartur Magnússon varð í öðru sæti og varð að sætta sig við að horfa á eftir titlinum eftir að hafa komið afar sterkur inn í þennan flokk, en Guðbjartur var í 85cc flokk á síðasta ári.  Ingvi B. Birgisson endaði í þriðja sæti til Íslandsmeistara þrátt fyrir að hafa komið inn í tímabilið nokkuð laskaður og gat ekki beitt sér að fullu fyrr en í fjórðu umferðinni.  Það var og er sjónarsviptir af Guðmundi Kort sem meiddist og í framhaldinu hætti keppni þar sem fjölskyldan taldi sig ekki lengur hafa efni á því að taka þátt lengur í þessu sporti.  Afar sorgleg staðreynd en fáar keppnisgreinar innan ÍSÍ er jafn skattlagðar eins og þessi.

Það sem er mesta áhyggjuefni í þessum flokki er að við erum ekki að fá alla þessa stráka upp áfram í MX2 eftir að þeir þurfa að fara upp sökum aldurs.  Þarna eru og hafa verið mjög frambærilegir strákar en það má eiginlega segja að það skili sér rétt um þriðjungur af þeim strákum sem eiga að fara upp í MX2 og þar með erum við að missa mikið af hæfileikaríkum strákum og MX2 líður fyrir það fyrir vikið.

MX2:

Þessi flokkur var nokkkuð sterkur í ár og þó svo að kvartað hafi verið undan því að hann hverfi þar sem hann er keyrður með MX Open, að þá er það staðreynd að báðir þessir flokkar, þ.e. MX2 og MX Open þurfa á því að halda að þessir flokkar séu keyrðir saman.  Er það gert víðar en bara hér og má þar nefna ekki minni staði en t.d. Frakkland, Belgíu og Holland, þannig að þetta er ekkert einsdæmi.  Tíu keppendur voru þó sérstaklega skráðir í MX2 og sá munur er á MX2 og MX Open að hann er einskorðaður við 250cc hjól og má ökumaður ekki vera á stærra hjóli en því.   Því miður að þá skiluðu sér ekki nema tveir aðilar úr unglingaflokk þetta árið og voru það þeir Kjartan Gunnarsson sem var Íslandsmeistari í unglingaflokknum á síðasta ári og Björgvin Jónsson sem var í harðri baráttu við Kjartan í fyrra.  Fyrir voru þarna sterkir ökumenn eins og Eyþór Reynisson, Bjarki Sigurðsson og Sölvi B. Sveinsson sem var að koma til baka eftir fjarveru frá árinu 2010.

Strax í byrjun var það ljóst að það yrði á brattann að sækja fyrir aðra keppinauta hvað Eyþór Reynisson varðar því það var ekki nóg með að hann væri að slá keppinautum sínum við í MX2, heldur var hann líka að sigra í MX Open á sama tíma.  Bjarki Sigurðsson og Kjartan Gunnarsson átti í töluverðri baráttu um annað sætið en Bjarki má teljast heppinn að meiðast ekki í upphafi tímabils þegar hann lendir í svaka samstuði við Viktor Guðbergsson í loftinu í síðara moto-inu í fyrstu umferðinni á Sauðárkróki.  Já, ég átti ekki von á því að þeir báðir myndu halda áfram sem þeir og gerðu.   En Bjarki er líklegast orðin svo hlaupkenndur af öllu þessu bangsahlaup áti, að hann skoppar bara..:0) 

Eyþór Reynisson sigraði annað árið í röð í þessum flokki en ekki með fullu húsi stiga eins og menn kannski bjuggust við eftir fyrstu tvær umferðirnar.  Það verður ekki af þessum strák tekið að hann er feykihraður og hefur hann náð að ráða mun betur við þann hraða sem hann hefur yfir að ráða og það er að skila sínu á stigatöflunni.  Bjarki Sigurðsson endaði í öðru sæti en þessi gleðipinni var eiginlega ekki líkur sjálfum sér í síðustu umferðinni í Bolaöldu.  Engu að síður, að þá keyrði hann feyki vel í allt sumar.  Kjartan Gunnarsson endaði í þriðja sæti og verður að teljast gott  í firna sterkum flokki.  Björgvin Jónsson gerði sér líkelgast vonir um meira, enda getur pilturin svo sannarlega keyrt, en DQ í fyrstu umferð og það að hann kláraði ekki fyrsta moto í þriðju umferðinni gerðu vonir hans um að blanda sér í topp baráttuna að engu.  Sölvi B. Sveinsson var sterkur en ég veit að þessi piltur ætlar sér meira á næsta ári.  Jónas Stefánsson er alltaf seigur og mætir í allar keppnir, alveg sama hvað þær heita eða hvar þær eru.   Hér má svo sjá lokastöðuna í MX2.

Einhverjir af þessum strákum ætlar sér á 450cc hjól fyrir næsta ár og ég veit það fyrir víst að Sölvi B. Sveinsson er þar á meðal.  Einnig er það spurning með Bjarka Sigurðsson en ég sá hann í sumar á 450cc hjóli á Akureyri og miðað við það sem ég sá, að þá hefði ég haldið að hann ætti að fara á 450 fyrir næsta ár.

MX Open:

Þetta er síðasti flokkurinn sem ég fjalla um og eins og hefur komið svo margoft fram áður, að þá telja þeir sem keyra í MX2 sjálfkrafa í MX Open.  Fyrir þetta tímabil gerð ég ráð fyrir að Kári Jónsson yrði sterkur og ég var spenntur að sjá Hjálmar Jónsson á Suzuki hjólinu, en hann er búinn að vera á Hondu nánast alla sína hunds og kattartíð.  Það var þó alveg ljóst að eins og í fyrra, að þá myndu nokkrir í MX2 flokknum, þ.e. á minni hjólunum, myndu blanda sér í topp baráttuna.  Ragnar I. Stefánsson var með enn eitt árið og það er eins og honum finnist honum renna blóð til skyldunnar að vera með en Raggi hefur gert sér lítið fyrir í sumar og keppti í tveimur flokkum í ár.  En hann tók líka þátt í B-flokknum og tókst síðan á við spjátrunguna í MX Open og geri aðrir betur segi ég bara.  Sem sagt hann tók þátt í tveimur tímatökum ásamt því að keppa í fjórum moto-um og þykir nú sumum alveg nóg.  Ótrúlega seigt í þeim "gamla". 

Það sem kom hvað mest á óvart í upphafi tímabils var hversu sterkir MX2 ökumennirnir voru í þessum flokki þrátt fyrir að vera á smærri hjólum.  Eyþór Reynisson sigraði t.d. í fyrstu þremur umferðunum og var með fullt hús stiga sem þýðir að hann tapaði ekki moto-i í fyrstu þremur umferðunum.  Spurning hvort að hann hefði náð að klára að sigra í síðari moto-inu í fyrstu umferðinni en Kári Jónsson leiddi þá eða þar til keðjan sagði hingað og ekki lengra og yfirgaf svæðið Kára til mikillar gremju.  Margir voru farnir að spyrja sig að því hvort Eyþór myndi klára sumarið á fullu húsi stiga eins og Aron Ómarsson gerði svo glæsilega í fyrra en munurinn er þó sá að Eyþór er á 250cc hjóli á meðan Aron gerði þetta á 450cc hjóli.  En svo fór að Eyþór kláraði ekki með fullu húsi stiga og varð hann að láta í minni pokann fyrir Kára Jónssyni í fjórðu umferðinni á Akureyri og sætt sig við þriðja sætið í fyrsta sinn í sumar, en Bjarki Sigurðsson átti feyki góða keppni fyrir norðan þó svo að hann er líklegast ennþá svekktur við sjálfan sig að hafa ekki klárað það dæmi að fullu og sigra.

Það fór svo þannig að Eyþór Reynisson varð Íslandsmeistari í MX Open ásamt því að verða líka Íslandsmeistari í MX2.  Þar með náði Eyþór Reynisson þeim einstaka árangri að verða fyrsti ökumaðurinn í sögu motocrossins á Íslandi til að landa titlinum á minna hjóli, þ.e. 250cc.  Það eitt og sér er afrek út af fyrir sig því það munar svo sannarlega um þessi auka hestöfl sem þú færð úr 450cc og munar sérsaklega um það í ræsingunni.  Kári Jónsson endaði í öðru sæti eftir sumarið og hefur sjaldan verið betri í motocrossinu en Kári er líklegast svekktastur út í sjálfan sig því það voru "moment" í sumar þar sem hann hafði þetta í hendi sér og hefði getað verið ofar en þá datt hann eins og t.d. Í Sólbrekkukeppninni og svo var hann náttúrulega mjög óheppinn á Króknum að keðjan skyldi þurfa að fara akkúrat á þeim tíma sem hún gerði.  Sá aðili sem læddi sér upp töfluna og sprakk svo allt í einu út í enda tímabils með því að klára tímabilið í þriðja sæti til Íslandsmeistara var hann Viktor Guðbergsson.  En Viktor er eini aðilinn í sumar sem náði að sigra Eyþór Reynisson í tveimur moto-um í röð en að gerðist í æsispennandi keppni þeirra á milli í Bolaöldu sem var síðasta umferðin.   Hér fyrir neðan má svo lokastöðuna eftir tímabilið.

Eyþór er vel að titlinum komin og ljóst að árangur erfðisins er farið að skila sér.  Kári Jónsson sem hefur verið með fókus á enduro í gegnum tíðina sást oftar í motocrossbraut í ár en oft áður.  Viktor var eins og dísiltraktor sem var lengi að hitna, en þegar hann var kominn í gírinn að þá skilaði það sér.   Bjarki var aðeins hársbreidd frá því að landa þrijða sætinu í MX Open og ætli hann verði ekki bara að eiga það eintal við sjálfan sig inn á baði fyrir framan spegilinn afhverju hann kláraði það ekki.  Gunnlaugur Karlsson var ekki á skotskónum ef það má nota þá samlíkingu í þessu sporti og fór af 350cc hjólinu yfir á 450cc um mitt sumarið, en á fannst mér hann keyra mun betur og greinilegt að 450cc hjólið hentar Gulla betur.  Síðan voru bilanir að hrjá hann í fjórðu umferðinni.  Eins og ég sagði að þá kom það á óvart hversu sterkir MX2 ökumenn voru í þessum flokki og af tíu efstu keppendunum, að þá eru fjórir úr þeim flokki.  Hjálmar Jónsson vill líklegast gleyma þessu tímabili því ekkert gekk upp hjá honum.  Veit ég ekki hversu oft hann fór út úr braut vegna t.d. sprungins hjólbarða og síðan tók svaka dýfu í fyrstu umferðinni á Sauðárkróki með þeim afleiðingum að hann var með DNF.  Þessi flokkur átti við sama vandamál að stríða eins og allir aðrir flokkar, þ.e. að aldrei sáum við alla þessa tuttugu og einn keppanda á ráslínu í einu, en það hefði verið gaman að sjá nánast fulla ráslínu í þessum flokki í það minnsta einu sinni í sumar. 

Að lokum

Þá er þessari upptalningu lokið og vonandi eru þessi samtíningur sárabætur fyrir þá sem hafa verið að rukka mig með umfjöllun um síðustu tvær keppnirnar.  Ef þið hafið nennt að lesa þetta allt saman, að þá þakka ég ykkur fyrir þolinmæðina að nenna því.  Ég og mín fjölskylda óskum öllum Íslandsmeistarum með árangurinn í ár og til þeirra sem voru hársbreidd frá því að ná þeim árangri sem þeir vildu, að þá viljum við segja að það kemur alltaf ár eftir þetta ár.  Það er þó ljóst að sportið er að glíma við það að mætinginn er stopul og eru fjöldi keppenda ekki að skila sér í allar keppnir.  Miðað við þá talningu sem ég hef gert á þeim sem skráðu sig og tók þátt í einhverri keppninni í sumar, að þá voru það eitthundrað fjörtíu og fimm keppendur sem skráðu sig til leiks og nú hlýtur það að verða kappsmál MSÍ og alla klúbba að fá þessa keppendur til að mæta í öll mót á næsta ári því þetta er ekki neitt minni fjöldi en tók þátt 2008.  Það væri ekki dónalegt að sjá alla þessa hundrað fjörtíu og fimm keppendur í einu og sama mótinu og þá helst í öllum mótum á næsta ári. 

Það er þó grafalvarleg fyrir okkur að sjá góða íþróttamenn þurfa að hætta sökum efnahags en eins og ég minntist á áður, að þá er þetta líkegast ein sú íþróttagrein sem er hvað mest skattlögð hér á landi.  Erum við t.d. búnir missa Guðmund Kort þar sem hann hefur hætt frekari þátttöku sökum efnahags.  Vörugjöld á keppnishjólum er mikið hagsmunamál fyrir okkur sem tökum þátt og þrátt fyrir breytingu á reglugerð, að þá er túlkun tollstjóraembættisins á þá veru að það hefur ekki ennþá hagnast sportinu.  Einnig borgum við veggjald á bensín sem við notum á motocrosshjól þó svo að við megum ekki keyra á þeim á vegum.  Þetta er ótrúleg skattlagning og þröngsýni stjórnmálamanna algjör hvað þennan málaflokk varðar.  Meira að segja nágrannaþjóðir okkar sem við  öpum allt upp eftir þegar kemur til að leggja á nýjan skatt, þ.e. Svíar, Norðmenn og Danir, að hafa áttað sig á því að það að leggja aukaskatta og vörugjöld á t.d. hjól sé ekki peningur til að eltast við og sé í raun hluti af lífsgæðum fólks.  Þannig að ef þú kaupir þér hjól t.d. í Noregi að þá eru þau vörugjaldslaus þar.  Jú, það er nefnilega einu sinni þannig að fyrir margra er þetta sport mikil gleðigafi og veitir okkur lífsfyllingu. 

Á morgun fer svo fram uppskeruhátíð MSÍ þar sem Íslandsmeistarum fá sínar viðurkenningar.  Skora ég á alla að næla sér í miða og samfagna árangri þeirra sem hafa náð þeim merkisáfanga.  Nú þarf að blása til sóknar og ekki má leggja árar í bát þó svo að á móti blási.  Þetta er sport er heillandi í alla staði og fáar íþóttir sem eru jafn fjölskylduvænar eins og þetta að mínu mati og er það sú jákveðni sem við verðum að halda á floti ásamt því að þetta hefur mikið forvarnargildi fyrir bæði foreldra og þá sem í þessu eru.  Þegar allt er á botninn hvolft að þá er það samverann og gleðin af þessu sem stendur upp úr.  Höfum slíkt áfram að leiðarljósi fyrir næsta ár og höfum gaman af.  Sjáumst svo öllu kát á uppskeruátíðinni.  Ég get alla vega ekki beðið eftir að hlægja mig máttlausan af skemmtiatriðunum frá honum Magga disco.  Lifið heil og lengi lifi sportið.