Því miður að þá eru meiðslin sem Ryan Villopoto varð fyrir í Seattle supercrossinu það alvarleg að hann verður ekki meir með í ár...  Það þýðir að hann mun ekki taka þátt í AMA Outdoors í ár og mun því ekki að verja titilinn sinn í ár plús það að hann mun ekki keppa fyrir hönd USA í MXON í Lommel í ár.  Þetta tímabil er að verða eitt af þeim sem hefur tekið hvað flesta ökumenn út og nú eru Chad Reed, Ben Townly, Micahel Byrne, James Stewart og fleiri frá vegna meiðsla og margir verða frá í marga mánuði í viðbót.  Þetta er hreint út sagt ömurlegt og ég vona svo sannarlega að hann snúi aftur tvíefldur eins og hann hefur gert áður.  Hann féll á það hné sem hann hefur verið að glíma við meiðsli síðustu ár og var augljóst strax að eitthvað hefði gerst þó svo að fallið sem slíkt var ekki ýkja merkilegt en hann hálflak niður í einni beygjunni.  Hér fyrir neðan má sjá atvikið.

Það var heldur betur gaman að fylgjast með fimmtándu umferðinni í AMA Supercrossinu sem fór fram í Seattle um helgina og get ég ekki annað en sagt, "loksins, loksins" þar sem síðustu umferðir hafa verið frekar daprar að mínu mati og hef ég varlan nennt að fjalla um þær af þeim sökum.  En þökk sé West Lites ökumönnunum, að þá var þessi keppni afar skemmtileg áhorfs.  Ef þú ert ekki búinn að horfa á hana, að þá geturðu sé hana hér fyrir neðan og er þetta öll keppnin, bæði undanriðlar og aðalkeppnin í fínum gæðum.  Þar fyrir neðan má sjá atvikin sem héldu manni vakandi í Lites flokknum.

Stigabaráttan í West Lites er engan veginn lokið og eftir úrslit dagsins, að þá er ljóst að Eli Tomac og Dean Wilson eru tilbúnir að leggja allt í sölurnar til að hreppa titilinn.  Eli Tomac var ekki hrifinn af aksturslaginu og sagðist ekki vilja keyra né keppa svona en ef þetta væri það sem þurfti að gera til að vinna, að þá myndi hann gera það og sérstaklega ef þeir sem eru hans helstu keppinautar koma með það að markmiði að taka hann út.  Þar með er ljóst að síðasta keppnin verður hreint stríð á milli hans og Dean Wilson og ef þú hefur horft á atvikið hér fyrir ofan, að þá skilurðu afhverju.  Það var þó vinur minn Ryan Sipes sem vann í fyrsta sinn í ár og var það kær kominn sigur í ljósi þess að hann var að keppa í fyrsta sinn eftir mjög erfið meiðsl og hafði aðeins hjólað í tæpar þrjár vikur.  Já, loksins small þetta hjá honum og ekki skemmdi það fyrir honum að Eli Tomac og Dean Wilson enduðu að hugsa meira um hvorn annan en að sigra Ryan Sipes.  Marvin Musquin varð annar eftir að hann hafði náð fram úr Eli Tomac sem var fastur með hjólið í þriðja gír eftir samstuð sitt við Dean Wilson en hann náði því svo niður í annan en engu að síður ekkert grín að geta ekki gírað upp eða niður og verða úrslitin hjá honum því að teljast ásættanleg en hann endaði þriðji.  Dean Wilson endaði sjötti og er meiddur á öxl eftir viðskipti sín við Eli Tomac og nú er bara spurning hvernig kappinn verður fyrir næstu umferð sem fer fram í Salt Lake City og eins og ég sagði að þá verður það hrein úrslita viðureign sem við því miður munum ekki geta séð beint þar sem það verður engin útsending frá þeirri keppni.  

Í 450 flokknum sigraði Andrew Short loksins sínu fyrstu keppni í stóra flokknum og í raun var þetta hans fyrsti sigur í supercrossinu síðan 2006...  Já, ég hef sjaldan séð jafn mikla gleði hjá einum ökumanni eins og hjá honum sem var einnig að koma til baka eftir meiðsli og var búinn að missa af átta keppnum í röð.  Glæsilegt hjá kappanum og frábært að hann skyldi loksins ná að klára dæmið.  Góðvinur hans Ken Roczen varð annar og skiptust þeir á tímabili á forystu en Andrew Short hafði betur og keyrði betur þegar leið á seinni hlutann á keppninni.  Jake Weimer varð þriðji og var mjög sáttur að lenda á palli þar sem hann var að ströggla á æfingum.  Því miður að þá meiddist Ryan Villopoto á hné og varð að hætta keppni.  Er þetta í fyrsta skipti í ár sem hann nær ekki að ljúka keppni og því miður þurfti það að enda á þann hátt að hann slasaðist.  Er þetta sama hné og hann hefur verið að díla við síðustu ár og nú er spurning hvaða áhrif það hefur á hann fyrir síðustu umferð og þá einnig utanhús undirbúninginn.  Vonandi er þetta ekki alvarlegt.

Þar sem áhugi minn hefur dalað hressilega á supercrossinu síðustu vikur við brotthvarf ökumanna vegna meiðsla, að þá ætla ég mér ekki að fjalla neitt sérstaklega um þá keppni sem fór fram um helgina í New Orleans heldur leyfa mönnum einfaldlega að horfa á þetta með eigin augum hér fyrir neðan.  Gæðin á þessu eru fín og hreinlega ekkert að því að horfa á þetta á YouTube en keppnirnar hér fyrir neðan eru með undanriðlunum líka en ekki bara af aðalkeppninni.  Eina keppnin sem á eftir að verða spennandi ár, þ.e. af þeim sem eftir eru, er keppnin í Lites flokknum sem verður í Las Vegas en þá keppa þeir innbyrðis East og West lites flokkurinn.  Verður gaman að sjá Eli Tomac og Dean Wilson takast á við Justin Barcia og Ken Roczen.

Enn ein umferðin fór fram í AMA Supercrossin um helgina og fór keppnin fram í Houston, Texas.  Ef þú ert ekki búin að horfa á herlegheitinn, að þá geturðu horft á keppnina hér en þar fyrir neðan mun ég fjalla lítillega um úrslit helgarinnar.

Víkjum þá að East Lites flokknum en loksins náði Ken Roczen að landa sigri en það var ekki eins og hann hefði viljað og lýsti hann því yfir í viðtalinu að keppni lokinni.  En Justin Barcia rekst á annan ökumann sem hann var á hringa í loftinu og dettur, samt sem áður nær hann að vinna sig upp og enda á palli.  Ekki dónalegt það.  Tvímælalaust besti Lites ökumaðurinn í dag í supercrossi.

Víkjum svo að 450 flokknum en Ryan Villopoto tók þetta með glans og sigraði.  Þar með varði hann AMA Supercross titil sinn og er hann fyrsti ökumaðurinn til að gera slíkt síðan 2006 þegar Ricky Carmichael náði þeim árangri.  Það verður ekki af Ryan Villopoto tekið að hann hefur verið öryggið uppmálað og er vel að sigrinum komin.  Engu að síður að þá verð ég að segja að þetta var einhver sú jafn leiðinlegasta keppni í 450 flokknum sem ég hef horft á frá því að ég hóf að fylgjast með þessu.  Til marks um hvernig málin hafa þróast í mótaröðinni að þá er Ryan Dungey ennþá í öðru sæti til meistara þrátt fyrir að hafa setið heima í fimm umferðir.  Hversu "leim" er það eiginlega og segir allt sem segja þarf um þá spennu sem verið hefur í vetur, sem hefur eiginlega verið enginn frá því að Chad Reed datt út og síðan Ryan Dungey.  Það má segja að steininn hafi tekið úr þessu þegar að Kevin Windham, sem er þekktur fyrir stöðugleika, slasaðist í undanriðlinum og er líklegast úr leik það sem eftir lifir af supercross tímabilinu.  Satt að segja get ég ekki beðið eftir að þessu hreinlega ljúki og að AMA Outdoors taki við og vonandi verða hlutirnar aðeins meira spennandi þar.  Sem betur fer er FIM mótaröðin að hefjast um næstu helgi og mun líklegast bjarga geðheilsunni.

Ellefta umferðin fór fram í Indianapolis um síðustu helgi.  Margir vonuðust nú til að James Stewart fengi aukið sjálfstraust eftir sögulegan sigur í Daytona um síðustu helgi og myndi nú fara að velgja Ryan Villopoto undir uggum með framhaldið.  Ja, ég ætla nú ekki að röfla um þessa blessuðu keppni og leyfa þeim sem vilja að horfa á hana að gera það einfaldlega hér fyrir neðan.  Ætla þó að leyfa mér að segja að keppnin í Lites flokknum var söguleg og afar áhugaverð áhorfs.  Er hún hér í heild sinni eins og hún var sýnd á Speed TV án auglýsinga.  Gæðin eru mjög góð og ekkert af því að horfa á þetta á YouTube í dag.

Um helgina fór fram níunda umfeðrin í AMA Supercrossi og fór hún fram í St. Louis.  Margir bíða með ofvænni eftir keppninni sem fer fram í St. Louis þar sem jarðvegurinn sem notaður er á að heita að vera einstakur hvað drullumallara varðar og þykir með afbrigðum góður.  Ég er einn af þeim sem gerði slíkt en ég verð eiginlega að segja að þessi keppni var eiginlega með þeim leiðinlegri í ár og varð ég fyrir miklum vonbrigðum.  Alla vega var ekki þess virði að vaka eftir henni.  Þetta var einhvern allt ráðið nánast eftir startið og síðan voru menn í tómri halarófu það sem eftir lifði kvöldsins áhorfendum til mikillar gleði eða þannig, alla vega hvað aðalkeppnina varðar.  Undanriðlarnir voru ágætir.  Það var einn og einn sem var að gera eitthvað og taka framúr en þar fyrir utan, mjög bragðlítil keppni og greinilegt að fjarvera Chad Reed er farin að sjást í opna flokknum.  Ég ætla nú ekki alveg að eyðileggja áhugann fyrir þeim sem eiga eftir að horfa á keppnina en hægt er að horfa á hana hér fyrir neðan.  En persónulega hefur mér fundist aðeins fjara undan supercrossinu í ár og er það ekki eins spennandi og í fyrra.  Kannski eru væntingar mínar hreinlega of miklar í dag en mér finnst ekkert óeðlilegt að maður sé með væntingar þegar maður lítur á listann yfir ökumenn.  Þetta er ÖLL keppnin, bæði lites og 450 flokkurinn.

Þar sem mér fannst þetta ekki neitt sérstaklega spennandi keppni, að þá verður fjallað um úrslitinn í mjög stuttu máli.  Þau voru einfaldlega þannig að Justin Barcia tók anstæðinga sína í nefið og þurfa aðrir að fara að fá smá sinnep til að sprauta upp í óæðri endann á sér til að fara að eiga einhvern séns í kappann.  Ken Roczen varð annar og Blake Wharton komst í fyrsta sinn á pall eftir mistök Justin Bogle sem var í rassgatinu á Ken Roczen fram á síðasta hring þegar hann gerir mistök og lýtur í gras.  Það var eiginlega það mest spennandi í aðakeppninni í Lites flokknum.  Í stóra flokknum að þá var það Davi Millsaps sem var með bestu ræsingu, Ryan Villopoto fór nánast strax fram úr og sagði bless.  James Stewart var með hrikalega lélega ræsingu og lenti svo í því að lenta strax í samstuði og féll við það.  Þar með var þetta hefðubundið kvöld að hætti James Stewart fyrir utan að nú keyrði kappinn sig upp og endaði í fjórða sæti en þetta tímabil er gjörsamlega búið hvað James Stewart varðar og mun ekkert breytast nema ef Ryan Villopoto fer í einhverja frumskógarferð með tilheyrandi tjóni.  Ryan Dungey hangir í sínu og keyrir svo sem ágætlega en er ekki eins góður og Ryan Villopoto og endaði hann í öðru sæti.  Justin Brayton skilaði sér í fyrsta sinn á pall í ár og verður það að teljast gott hjá kappanum sem er verulega laskaður eftir fall fljótlega í upphafi tímabils þar sem hann lenti mjög illa.

Þá er þessari upptalningu lokið og fátt um fína drætti að mínu mati.  Svona eftir á að hyggja að þá er ég líklegast of dómharður en mér fannst þessi keppni einfaldlega aldrei spennandi og eftir að Justin Barcia eða Ryan Villopoto voru orðnir fremstir að þá var þetta nánast bara ein halarófa fyrir utan James Stewart og Blake Wharton sem voru að gera eitthvað af viti.  Ég er þannig að ég vill fá baráttu á milli efstu manna og það vantar pínu blóðbragð í þetta dæmi við fráhvarf Chad Reed. 

Umdeilt atvik átti sér stað í síðustu umferð í AMA Supercrossinu sem fór fram í Atlanta um síðustu helgi.  Já, ég ætla mér ekki að glósa um sjálfa keppnina enda vita flestir sem það vilja hvernig keppnin fór og ég hef verið latur við síðuna upp á síðkastið.  Atvikið sem ég ætla að tala um er þegar Ryan Villopoto stekkur þrefalt, þrefalt þrátt fyrir að rauð ljós loga og flaggari veifar eins og hann eigi lífið að leysa þegar vel er liðið á keppnina á meðan andstæðingar hans, bæði Ryan Dungey og James Stewart hægja á sér við þessar aðstæður og taka einfalt á þessum kafla eins og reglur gera ráð fyrir skv. AMA.  Á þessum kafla dró Ryan Villopoto hvað mest á Ryan Dungey, þ.e. við þetta atvik og aftur dró í sundur með James Stewart og Ryan Villopto, en  James Stewart hafði verulega sótt á bæði Ryan Dungey og Ryan Villopoto og var farinn að nálgast hann Ryan Villopoto ískyggilega.  Atvikið sem um ræðir er þegar ökumaður fellur og þarf á aðstoð að halda út í braut.  Við slíkar aðstæður eins og í þeim rythma kafla eins og við erum að tala um í Atlanta, að þá eru rauð viðvörunarljós sem kvikna og einnig er flaggari fyrir framan svæðið sem veifar svo sannarlega til að vekja athygli á hættunni.   Reglan er að ökumaður sem kemur að slíkum kafla eftir að ljósin hafa verið kveikt og flaggari stígur fram til að veifa framan í ökumann, að þá á hann skilyrðislaust að hægja á sér og honum ber að stökkva eingöngu einfalt stökk og er þar með öllu óheimilt að stökkva tvöfalt eða þrefalt á þessum stað til þess að stofna ekki starfsmönnum sem og þeim sem þarfnast aðhlynnigar í óþarfa hættu. 

Atvikið var kært og kom til kasta AMA og að einhverjum óskiljanlegum ástæðum sáu þeir ekki ástæðu til þess að refsa Ryan Villopoto þó svo að það er mjög augljóst að hann virðir ekki reglur í þessu tilviki.  Erfitt er um það að segja hvað hefði gerst ef umrædd atvik hefði ekki átt sér stað og hugsanlega hefðum við séð James Stewart berjast við Ryan Villopto en það er alltaf auðvelt að segja hugsanlega og líklegast er niðurstaðan sú að þetta hefði ekki breytt neinu um endanleg úrslit.  En engu að síður að þá hefur AMA undantekingarlaust refsað ökumönnum við þessar aðstæður og hafa minni menn verið settir í pitt í 5 sekúndur og fengið peningasektir.  Ekkert slíkt var gert í þessu tilviki og verð ég að segja að eftir að hafa horft á þetta myndband hér fyrir neðan sem sýnir vel hvernig þetta lítur yfir fyrir ökumann að nálgast þetta, að þá þykir mér það undrum sæta að hann skuli ekki hafa í það minnsta hlotið peningasekt.  Myndbandið er úr GoPro vél James Stewart, sem er á mjög svipuðum hraða og Ryan Villopto, þannig að ekki verður hægt að segja að Ryan Villpoto hafi farið svo hratt að hann hefði ekki tekið eftir þessu.  Ökumönnum er kennt frá blautu barnsbeini að horfa fram fyrir sig, þangað sem þeir eru að fara, og ef aðrir tóku eftir þessu að þá hefði Ryan Villopoto átt að taka eftir þessu.  En dæmi hver fyrir sig og erfitt er að fullyrða að hann hefði viljandi tekið sénsinn og ef svo er, að þá hagnaðist hann á því í þessu tilviki.  Hægt er að sjá þetta þegar um 4:18 er liðnar af myndbandinu.

Í nótt fór fram sjöunda umferðin í AMA Supercrossinu og fór hún fram í Dallas.  Dallas markar ákveðin þáttaskil í supercrossinu því þá fer West Lites flokkurinn í frí og East Lites hefur keppni.  Líklegast verða fáir jafn fegnir þessari hvíld í West Lites eins og Eli Tomac sem tók mjög góða dýfu í síðustu keppni og meiddist nokkuð illa á olnboga.  Nú hefur hann um sex umferðir til að jafna sig.  Margir hafa beðið spenntir eftir áttundu umferðinni og innkomu East Lites flokksins því ólíkt því sem verið hefur hér áður að þá hefur East Lites flokkurinn verið sá flokkur sem hefur verið meira spennandi síðustu ár.  Má þakka því mikið ökumönnum eins og Justin Barcia sem vekur alltaf athygli fyrir mjög svo agressíva ökulag og hversu blygðunarlaust hann notar aðra keppendur sem barta í því skyni að ná framúr.  Annað sem þykir spennandi er að sjá þýska undrabarnið Ken Roczen í baráttu við Justin Barcia og hvernig Justin Barcia myndi taka á honum þegar á hólminn væri komið.  Í 450 flokknum að þá var ljóst eftir síðustu keppni að baráttan virtist vera orðin á milli Ryan Villopoto og Chad Reed þar sem James Stewart hefur mistekist að áætlunarverk sitt að vera með þeim fremstu í öllum keppnum.  Ryan Dungey, sem er kallaður "herra stöðugleiki", hefur ekki verið með sama hraða og á Suzuki í fyrra og ekki blandað sér jafn fljótt í baráttu efstu manni í hverri keppni.  Í raun má segja að Ryan Dungey hefur verið pínu heppin yfir óförum annara og þá sérstaklega James Stewart, en hann hefur iðulega hagnast af því.  En það verður ekki af honum tekið að hann er afar skynsamur ökumaður og líklegast er hann einfaldlega að keyra sig upp á meðan hann er ennþá að læra á hjólið, þ.e. hreyfingarnar því það er munur á hjólum frá Austurríki og Japan.  En víkjum aftur að keppninni en ef þú vilt ekki vita meir, að þá skaltu ekki lesa lengra.

Lites flokkurinn:  Þessi flokkur stóð svo sannarlega undir nafni í nótt og varð maður svo sannarlega ekki yfir vonbrigðum með aksturslag og keppnisskap þessara drengja.  Keppnin var í alla staði mjög spennandi og alltaf eitthvað um að vera.  Eitthvað sem maður saknar stundum í 450 flokknum þar sem sumir ökumenn virðast "settle in" og sætta sig við sitt hlutskipti og rembast við að halda því.  Í fyrri undanriðlinum var það Ken Roczen sem sýndi mikinn hraða og kláraði riðilinn mjög sannfærandi.  Kom það mér nokkuð á óvart hversu auðveldlega hann tók Blake Baggett sem er í Pro Circuit liðinu og er þetta í fyrsta sinn sem ég sé lið Mitch Payton strita jafnmikið án þess að ná tilætluðum árangri.  Blake Baggett varð þó annar og Kyle Cunningham varð þriðji.  Lætin byrjðu þó í seinni riðlinum þegar Justin Barcia sigraði eftir skemmtilega baráttu við Blake Wharton sem þurfti að hafa sig allan við að eiga við Justin Barcia.  En Justin Barcia lætur ekki á sér hæða og allt í einu var Blake Wharton notaður sem barti fyrir ekki bara Justin Barcia, heldur missti hann bæði Darryn Durham og Malcolm Stewart fram úr sér sem notuðu samskonar taktík á hann og Justin Barcia.  Í aðalkeppninni að þá varð það Darryn Durham sem var með bestu ræsingu og á eftir honum komu þeir Justin Bogle, Justin Barcia og Ken Roczen.  Justin Barcia þurfti nokkra hringi til að komast fram úr liðsfélaga sínum Justin Bogle áður en hann hélt á eftir Darryn Durham sem var með forystu.  Ken Roczen var ekki alveg jafn fljótur að ná fram úr Justin Bogle og þurfti að hafa nokkuð fyrir því.  Hann hafði það fyrir rest en í ljósi þeirra úlniðsmeiðsla sem hann varð fyrir í kringum jólin og þreytist hann þar sem hann brotnaði fyrir utan að hann fékk "arm pump" sem líklegast má rekja til að hann hefur ekki hjólið mikið síðustu vikur og er nýlega komin aftur í gang.  Malcolm Stewart sýndi mjög agressíva takta þegar hann reyndi að fara fram úr Justin Bogle sem endaði með því að hann tók þá báða niður.  Varð Justin Bogle hreinlega brjálaður og lamdi með flatri hendinni í hjálm Malcolm Stewart og mjög líklega hefur hann slasað sig nokkuð á fingrum við það högg því hann hélt stöðugt um fingurnar eftir höggið.  Dæmið endaði því þannig að Justin Barcia sigraði eftir smá darraðadans en var samt mjög sannfærandi.  Darryn Durham varð annar eftir fantakeyrslu og ljóst er að hann er að finna sig vel á Kawasaki hjólinu undir stjórn Mitch Payton.  Ken Roczen varð þriðji og var sáttur vegna meiðsla sinna.  Blake Baggett hjá Monster Energy Kawasaki Pro Circuit og Kyle Cunningham hjá DNA Star Valli Motosports náði ekki að ljúka keppni og olli mér miklum vonbrigðum þar sem þeir voru með ágætis hraða í undanriðlunum og æfingum.  

450 flokkurinn:  Það var eiginlega allt eftir bókinni í undanriðlunum í 450 flokknum.  Ryan Villopoto sigraði nokkuð örugglega í sínum riðli og liðsfélagi hans Jake Weimer varð annar og Broc Tickle þriðji.  Þar með var Kawasaki með þrjá efstu menn í fyrsta riðli og er það í fyrsta sinn í langan tíma sem það gerist.  Í síðari riðlinum að þá varð það James Stewart sem sigraði á meðan Chad Reed þurfti að ströggla en vann sig upp í annað sætið.  Kevin Windham varð þriðji og var með eins og venjulega flottan akstur.  Fyrir aðalkeppnina var smá spenna að sjá hvort að framhald yrði á keppninni á milli Ryan Villopoto og Chad Reed frá síðustu umferð og það kom á daginn.  Jeff Alessi, bróðir Mike Alessi, náði bestri ræsingu en það stóð ekki lengi og náði Ryan Villopoto fljótlega forystu og Chad Reed elti hann eins og skugginn.  Þegar hér var komið að þá var það Chad Reed sem greinilega var við stjórn og virtist geta hægt á sér og aukið hraðann að vild og náð Ryan Villopoto hvar og hvenær sem er í brautinni.  Ryan Villopoto virtist ekki vera jafn öruggur og upp á síðkastið og gerði nokkur minniháttar mistök sem ýtti undir aukið sjálfstraust Chad Reed sem virtist vera með þetta í hendi sér hvenær hann myndi fara fram úr.  Það var á fjórða hring sem Chad Reed ákvað að sækja á hann af meiri áfergju en áður og þá kom krassið sem enginn hafði séð fyrir því Chad Reed hafði verið öryggið uppmálað allan daginn.  Chad Reed náði ekki yfir þrefalt stökk og framdekkkið sökk í sandinn sem gerði það að verkum að hann fór fram fyrir sig.  Í sjálfu sér virtist fyrsta dettann ekki vera neitt svaðaleg en fótur Chad Reed festist í hjólinu og tók hann með í annan hring og við það meiddist kappinn og varð því miður úr leik.  Þar með var eftirleikur Ryan Villopoto auðveldur því enginn var á sama hraða á hann eða sótti neitt á hann.  Chad Reed varð hreint út sagt brjálaður út í sjálfan sig og ekki er ennþá komið í ljós hversu alvarleg meiðslin eru en eitt er ljóst að þetta gæti hafa verið úrslitastund í AMA Supercrossinu því Chad Reed var sá eini sem virkilega var "on the box all the time" og var að eiga eitthvað í Ryan Villopoto.  Ryan Dungey átti lélega ræsingu og þurfti virkilega að hafa fyrir hlutunum sem hann og gerði.  Náði hann að keyra sig upp í annað sætið en framan af fannst mér hann langt frá því að vera sannfærandi en þegar á leið, að þá var hann farinn að sýna gamla takta.  Jake Weimer náði aftur á pall og endaði þriðji eftir töluverða baráttu við Ryan Dungey og getur hann ekki annað en verið sáttur miðað við gang mála í síðustu keppni.

James Stewart varð fyrir því óhappi að liðsfélagi hans, Davi Millsaps, datt fyrir framan hann í einni beygjunni og komst James Stewart hvergi framhjá honum og endaði á hjólinu hans.  Við það drap hann á hjólinu og fyrr en varði voru þeir félagarnir tveir orðnir þeir síðustu.  James Stewart keyrði sig þó upp og náði að enda í sjötta sæti og er þetta eiginlega í fyrsta sinn í vetur sem ég sé hann keyra sig upp eftir svona atburð og það eitt og sér er jákvætt því hann lék sér af því í "den".  En hann er samt langt frá því að vera eins agressívur og hann var og mun mikið vatn renna til sjávar áður en við sjáum hann í því formi sem hann var hér áður.  Hér eru svo heildar úrslit í báðum flokkum.

450 flokkurinn:
1. Ryan Villopoto (Kaw)
2. Ryan Dungey (KTM)
3. Jake Weimer (Kaw)
4. Mike Alessi (Suz)
5. Josh Hansen (Kaw)
6. James Stewart (Yam)
7. Kevin Windham (Hon)
8. Brett Metcalfe (Suz)
9. Justin Brayton (Hon)
10. Kyle Chisholm (Kaw)
11. Broc Tickle (Kaw)
12. Nick Wey (Kaw)
13. Kyle Partridge (Kaw)
14. Bobby Kiniry (Yam)
15. Davi Millsaps (Yam)
16. Matt Goerke (Suz)
17. Gavin Faith (Hon)
18. Nico Izzi (Yam)
19. Jeff Alessi (Suz)
20. Chad Reed (Hon)

East Lites flokkurinn:
1. Justin Barcia (Hon)
2. Darryn Durham (Kaw)
3. Ken Roczen (KTM)
4. Blake Wharton (Suz)
5. Phil Nicoletti (Hon)
6. Malcolm Stewart (KTM)
7. Jake Canada (Hon)
8. PJ Larsen (KTM)
9. Cole Thompson (Hon)
10. Lance Vincent (KTM)
11. Alex Martin (Hon)
12. Hunter Hewitt (Suz)
13. Austin Politelli (Hon)
14. Justin Bogle (Hon)
15. Blake Baggett (Kaw)
16. Les Smith (KTM)
17. Angelo Pellegrini (Suz)
18. Sean Hackley (KTM)
19. Matt Lemoine (Kaw)
20. Kyle Cunningham (Yam)

Í nótt fór fram sjötta umferðin í AMA Supercrossin og fór keppnin fram í San Diego.  San Diego er þekkt fyrir þrennt, það kemur alltaf eitthvað óvænt upp á og hafa margir ökumenn lent illa í því í San Diego.  Má þar nefna að fyrsta og eina banaslysið í AMA Supercrossinu átti sér stað í San Diego á sínum tíma.  Í öðru lagi einstaka sigurgöngu Chad Reed í San Diego síðan árið 2003, eða frá því að hann hóf keppni í stóra flokknum, en síðan þá er hann með um 75% vinningshlutfall og hefur unnið sex af síðustu átta keppnum sem er einstakt.  Í þriðja lagi að þá er það andrúmsloftið á keppninni sem hreinlega er þannig hlaðið að það er eins og áhorfendur og keppendur vita að eitthvað á eftir að gerast sem mun setja sitt mark á keppnistímabilið. Brautin var mjög erfið að því leiti til að vúppsarnir voru mjög stórar og erfiðar og áttu eftir að hafa mikil áhrif á keppendur.  Sérstaklega voru minni hjólin að ströggla í þessum hluta en ökumenn í stóra flokknum áttu líka erfiðan dag.  Ef þú ert ekki búinn að sjá keppnina og vilt ekki vita úrslit, að þá getur þó horft á keppnina hér fyrir neðan og síðan lesið um framhaldið fyrir neðan.

Lites flokkurinn:  Fyrir mótið leiddi Eli Tomac stigakeppnina og í raun var þetta orðið þannig að það var nóg fyrir Eli Tomac að skila sér í efstu fimm sætin í þeim keppnum sem eftir voru, sem voru þrjár fyrir þessa, að þá hefði hann staðið uppi sem West Lites sigurvegari.  Helsti keppinautur hans að mati spekúlanta, Dean Wilson, hafði ekki náð að standa uppi í hárinu á Eli Tomac og hafði aðeins unnið einu sinni á meðan Eli Tomac var búinn að landa þremur sigrum.  En sigur er ekki alltaf ávísun á titil og getur Tim Ferry vitnað um það en hann vann Lites meistaratitil án þess að nokkrum sinnum að sigra keppni það ár.  Já, stöðugleiki og það að vera meðal þeirra efstu í hverri einustu keppni gerði það að verkum að Tim Ferry stóð uppi sem sigurvegari.  Í fyrri undanriðlinum að þá var það Dean Wilson náði bestri ræsingu og skildi hina eftir í tómu tjóni.  Marvin Musquin varð í öðru sæti en átti í miklum erfiðleikum í vúppsunum og þriðji varð Matt Moss á KTM sem var að keyra feykivel.  Í síðari riðlinum að þá var það Cole Seely sem kláraði með stæl en Eli Tomac lenti í því að fara niður eftir fyrstu beygju ásamt fleiri ökumönnum.  Sá maður þá að það voru framúraksturlínur í brautinni þegar hann vann sig frá síðasta sæti í það áttunda.  Í öðru sæti varð Travis Baker liðsfélagi Cole Seely og í þriðja sæti varð Vince Friese.  Í aðalkeppninni var það Vince Friese sem náði bestri ræsingu en Dean Wilson var ekki lengi að ná fram úr honum.  Eli Tomac var í kringum fimmta til sjötta sæti eftir fyrstu beygju og það var ljóst að hann ætlaði sér ekkert annað en sigur og hóf að sækja fram af miklum krafti.  Yfirkeyrði hann brautina á kafla, yfirstökk og meira til.  Var ljóst að hann ætlaði sér að ná Dean Wilson "no matter what".  En ökumenn í aðalkeppninni fóru að hrynja niður og voru vúppsarnir mjög erfiðir þeim.  Og það voru einmitt þessir blessuðu vúppsar sem áttu eftir að vera úrslitavaldur kvöldsins og hugsanlega helsti áhrifavaldur á tímabilið þegar Eli Tomac fór ill fram fyrri sig í vúppsunum og fékk hjólið á sig.  Meiddist hann nokkuð á olnboga og varð að hætta keppni.  Dean Wilson var því á auðum sjó og leit allt í einu út fyrir að ef hann hreinlega kláraði að þá myndi hann allt í einu leiða stigakeppnina sem og hann gerði.  Já, það er skammt stórra högga á milli og enn og aftur var það brautin í San Diego sem átti eftir að vera áhrifavaldur.  Cole Seely varð annar og Matt Moss á JDR KTM náði sínum bestu úrslitum síðan hann hóf keppni í AMA Supercrossin og endaði þriðji.  En Matt Moss er frá Ástralíu eins og Chad nokkur Reed.  Dean Wilson leiðir nú stigakeppnina með tveimur stigum á Eli Tomac og nú er það spurning hversu alvarleg meiðslin eru hjá Eli Tomac.  Eli Tomac getur þakkað fyrir að West Lites flokkurinn er að fara í frí og mun ekki hefja keppni aftur fyrr en í Seatle sem er fimmtánda umferðin.  Cole Seely sem er í þriðja sæti á líka möguleika á titli þó svo að draumur hans sé fjarlægari en Dean Wilson eða Eli Tomac.

Opni flokkurinn:  Það voru ekkert síður ökumenn í þessum flokki sem áttu í erfiðleikum í vúppsunum og virtist t.d. Ryan Dungey ekki ná að taka þá mjög sannfærandi.  Einnig virtist vera nokkur munur á uppsetningum á hjólinu hjá liðsfélögunum Davi Millsaps og James Stewart.  Davi Millsaps fór mjög vel í gegnum vúppsana á meðan James Stewart var meira villtur.  Í fyrri undanriðlinum var það Ryan Villopoto sem sigraði en Davi Millsaps varð annar og átti mjög gott "run" í undanriðlinum.  Brett Metcalfe varð þriðji.  Í síðari riðlinum var það Chad Reed sem sigraði eftir að riðilinn hafði verið rauðflaggaður og það þurfti að byrja aftur.  James Stewart átti góða ræsinu áður en það var Mike Alessi sem tóka fram úr honum og lokaði á hann.  Var ótrúlegt að sjá James Stewart ströggla við að taka fram úr Mike Alessi í tvo hringi áður en það var rauð flaggað og endurræst.  James Stewart varð annar í síðari riðlinum á eftir Chad Reed og Ryan Dungey varð þriðji.  Í aðalkeppninni varð það Brett Metcalfe sem var með bestu ræsingu en Jake Weimer varð annar og á hælum hans kom Ryan Villopoto.  Fljótlega varð það þó Ryan Villopoto sem náði forstynni á meðan bæði Chad Reed og James Stewart þurfi að koma að aftan og vinna sig upp.  Var ég búinn að segja að vúppsarnir voru erfiðir, ef ekki að þá ætla ég að endurtaka það.  Fljótlega var Chad Reed komin í annað sætið og James Stewart var lengur að vinna sig upp í þriðja sætið og var farið að hitna í höllinni.  Jake Weimer fór tvisvar á granirnar og þurfti að hætta keppni eftir að hafa verið annar.  "Guess what", James Stewart datt...  Ó, já, það virðist ekki af þessum ökumanni að ganga og hann einfaldlega virðist ekki kunna að keyra ekki á ystu nöf.  Flestir dást að því en það hefur líka skapað þann hóp fólks sem gagnrýnir hann hvað mest og í sumum tilfellum á hann það fyllilega skilið.  En það verður samt ekki af honum tekið að hann virðist vera með þetta í blóðinu að "I will dy trying".  En það var ekki bara James Stewart sem fór á rassgatið í vúppsunum því Kevin Windham fór á nákvæmlega sama stað.  Já, þeir voru mjög trikkí þessir vúppsar.  Þá var baráttan á milli Chad Reed og Ryan Villopoto og miðað við vinningshlutafall Chad Reed að þá var ljóst að Ryan Villopoto þurfti að hafa fyrir hlutunum og það koma á daginn.  Chad Reed náði Ryan Villopoto og náði að fara fram úr honum á næst síðasta hring.  Ryan Villopoto var hraðari í beygjum en Chad Reed var með mjög góðan hraða í gegnum vúppsana.  Ryan Villpoto náði svo að skella sér innan á Chad Reed og ná fram úr honum nokkrum beygjum síðar og náði að halda því til loka.  Var þetta æsispennandi keppni og sagði Chad Reed á eftir að Ryan Villpoto hefði einfaldlega haft meiri sigurvilja og verið tilbúinn að leggja meira undir í því skyni.  Chad Reed varð því annar og lækkaði það vinningshlutfall hans aðeins og Ryan Dungey getur þakkað fyrir að bæði James Stewart og Kevin Windham féllu og náði að landa þriðja sætinu.  Er þetta í alla vega annað ef ekki þriðja sinn sem Ryan Dungey hagnast af falli James Stewart og endar á palli fyrir vikið.

Hvað er málið með James Stewart?  Margir hafa velt ýmsu fyrir sér og margir hafa álitið að þetta sé hjólinu að kenna og að hann hafi ekki verið eins og hann á sér að vera eftir að hann fór frá Kawasaki.  Það er mikið til í því að drengurinn er ekki eins og hann var þegar hann var á Kawasaki en hann átti ekki mikið úr að velja á þeim tíma því Kawasaki hætti hreinlega að tala við hann og því fór hann annað.  Nákvæmlega það sama og gerðist með brotthvarf Ricky Charmichael á sínum tíma frá Kawasaki og verður líklegast sama samskipta mynstrið þegar Kawasaki lætur Ryan Villopoto fara og veðjar á ökumanna eins og t.d. Adam Cianciarulo sem arftaka hans.  En er það hjólið sem er að valda þessu.  Nokkrir hafa lagst yfir þetta og David Vuillemin er einn af þeim.  Hann telur að það sé fyrst og fremst uppsetninginn á hjólinu sem veldur því að James Stewart sé að gera þessi mistök og það hafi ekkert með hjólið að gera, fyrir utan að James Stewart er að eldast.  Í samanburði sínum tekur hann liðsfélaga James Stewart hann Davi Millsaps og segir að hann hafi ekki átt í neinum vandræðum í vúppsunum og í raun virkaði hjólið hans "rock solid" í gegnum vúppsana.  David Vuillemin er á því að James Stewart keyri með of stífa fjöðrun, sem með of "snappi" afl í hjólinu sem erfitt er að stýra í vúppsunum og ef þú gerir mistök að þá refsi það "big time.  Hvernig stendur á því að Yamaha YZ450F hefur landað titli í ástralska supercrossinu og motocrossi en virkar ekki í henni Ameríku?  Þetta fer ekki saman og ef við lítum til Evrópu að þá hefur Steven Frossard afsannað það ásamt Gautier Paulin og David Philippaerts að það sé hægt að vinna á þessu hjóli oftar en einu sinni og oftar en tvisvar.  Þannig að það er skoðun David Vuillemin að þetta sé uppsetning en ekki hjólið.  Til samanburðar tekur hann ökumenn Ben Lamay sem hafi nánast verið á "stock" hjóli og samt lítið mun betur út en James Stewart í vúppsunum.  Gautier Paulin gerði sér lítið fyrir og sigraði á þessu hjóli í MXON 2011 og var þá að keppa við "the best of the best".  Hægt er að lesa pistilinn hans David Vuillemin með að smella hér.  Sigurvegarinn í Le Tougeut þolaksturskeppninni sem fór fram um daginn var t.d. á YZ450F.  Annað sem einhverjir hafa bent á að eftir því sem menn verða eldri, þarf að mýkja hlutina og það er hlutur sem James Stewart virðist hafa láðst að gera.  Sjáið t.d. Kevin Windham.  Hjólið hans er orðin meira "smooth" en áður þó svo að hann vilji hafa ákveðið afl að þá vill hann ekki að það refsi manni eða rífi af ökumanninum handleggina.  Chad Reed er einnig þekktur fyrir að vilja ákveðið en mjúka aflkúrfu.