Um næstu helgi, nánar á laugardaginn 19 maí og verður hægt að horfa á fyrsta moto-ið á netinu á www.allisports.com.  Því miður verður núverandi meistari Ryan Villopoto ekki með vegna meiðsla og það á einnig við Chad Reed.  Tyle Rattray mun fylla í skarð Ryan Villopoto en þetta eru ansi stórir skór sem hann þarf að fylla í.  James Stewart kemur inn í þessa seríu sem hálfgert "wild card".  Allir vita að hann er hraður, allir vita að hann geta unnið en allir vita að hann hefur ekki keppt utanhús síðan árið 2008 og þetta er mikla meira "brutal" en supercrossið og tekur meira á líkamlega.  Við tegundarskiptin, þ.e. að fara af Yamaha yfir á Suzuki, að þá vonast James Stewart að fá aftur það sjálfstraust sem hann hafði.  Hans vegna vona ég að hann hafi rétt fyrir sér og þetta eigi eftir að blása lífi í feril James Stewart.  Ef ekki að þá eru margir á því að dagar hans sem súperstjörnu í sportinu sé í raun taldir og hann falli í þann flokk sem heitir "has been".  Ég er á því að KTM eigi eftir að vera feykisterkir í ár í AMA Outdoors mótaröðinni þar sem þar er einvalalið ökumanna og aðstoðarmanna sem er stýrt af engum öðrum en Roger DeCoster sem hefur verið valinn liðstjóri MXON liðs þeirra Bandaríkjamanna ár eftir ár.  Ryan Dungey er úrræðagóður ökumaður sem skilar alltaf sínu og ungliðarnir Ken Roczen og Marvin Musquin eiga báðir heimsmeistaratitla að baki í FIM mótaröðinni og mun tilfinning er að þeir eigi eftir að blómstra í ár.  Ég er einnig viss um að Davi Millsaps eigi eftir að verða "spoiler-inn" í þessari keppni því nú fær hann allt í einu 100% fókus eftir að James Stewart yfirgaf herbúðir JGR.  Davi Millsaps er komin með liðsfélaga sem heitir Kyle Regal og er ekki óvanur Yamaha en engu að síður að þá er ljóst að Davi Millsaps er ökumaður númer eitt hjá JGR.  En ég ætla ekki að hafa þetta lengra, hér er myndband frá AMA Motocross um komandi tímabil og þarna má heyra álit manna eins og Jeff Emig og Jason Weigand á ökumönnum fyrir komandi tímabil.

Hér er svo "season review" fyrir árið 2011 þar sem byrjað er að tala um 250 flokkinn.

Það lítur ekki vel út hjá vini minum Chad Reed núna með lið sitt 22 Motorsports.  Chad Reed meiddist illa í supercrossinu í vetur og verður frá keppni í allt að átta mánuði.  Framtíð liðsins var óljós en Chad Reed tók skref í átt að verða alvöru liðstjóri með að ráða til sín Ben Townley.  Flestir vita að Ben Townley hefur ekki gengið heill til skógar líkamlega síðan 2007 og hefur ítrekað þurfta að hætta við keppni og stíga til hliðar vegna meiðsla síðan þá.  Loksins leit út fyrir að hann væri komin yfir þetta og vann hann MX titilinn í Nýja-Sjálandi og var komin með samning í Ástralíu.  Byrjaði hann með þvílíkum látum þar að hann skyldi alla keppinauta sína eftir í ryki.  Planið var að Ben Townley tæki þátt í fyrstu þremur keppnunum í Ástralíu og færi svo til æfinga í Bandaríkjunum fyrir komandi AMA Outdoors sem á að hefjast eftir rúmlega 3 vikur.  En viti menn, Ben Townley sýndi það og sannaði að það komast fáir með tærnar þar sem hann er með hælana þegar kemur að meiðslum og datt hann illa sem varð þess valdandi að hann þurfti að fara í mjaðmaraðgerð.  Nú eru afleiðingarnar að koma í ljós og því miður fyrir bæði Chad Reed og Ben Townley að þá verður Ben Townley frá í það minnsta fjóra mánuði.  Þar með er samningurinn á milli 22 Motosports og Ben Townley úr sögunni og splunkunýtt Honda CRF450 hjól bíður nýs eiganda.  Það sem meira er, öll framtíð 22 Motorsports er í uppnámi og úr vöndu að ráða fyrir Chad Reed um hvað hann eigi að gera.  Liðið var nýlega búið að ganga frá styrktarsamningum en þeir gengu að sjálfsögðu út á að hann væri með keppnislið en ekki tóma sjúklinga á sinni könnu.  Chad Reed hefur um tvær vikur til að gera upp við sig hvað hann ætlar að gera og ef hann ákveður að "pull the plug" að þá er það nokkuð áfall fyrir þá sem gengið hafa til liðs við hann síðustu mánuði.  Maður vonar það besta og býst við hinu versta og miðað við það sem hann setti á Twitter nú undir það síðasta að þá virðist hann ætla að snúa sér að framtíðar áhugamálinu sínu sem er að keppa í V8 Supercars.  Hvað verður, þarf framtíðin að leiða í ljós en eitt er víst að það verður söknuður að missa hann úr sportinu.

Two Two Motorsports var rétt í þessu að tilkynna að Ben Townley sé genginn til liðs við liðið og muni koma til með að keppa fyrir þeirra hönd í AMA Outdoors í sumar.  Í ljósi þeirra alvarlegu meiðsla sem Chad Reed varð fyrir í supercrossinu, sem greinilega eru mun alvarlegri en menn gerðu sér grein fyrir í fyrstu, að þá leit ekki út fyrir að Chad Reed kæmist aftur á hjól fyrr en í lok júlí á þessu ári og þá er ansi langt liðið á AMA Outdoors tímabilið og því hefur Chad Reed og lið hans gengið til samninga við fyrrum AMA Supercross Lites meistarann Ben Townley sem var nú um daginn krýndur meistari í MX1 í Nýja-Sjálandi.  Ben Townley hefur verið að ströggla síðustu ár að koma aftur til baka og átt við erfið meiðsli og hefur hann í þrígang horfið aftur á heimahaga í því skyndi að ná sér að nýju.  Stóra spurningin er, er hann búinn að ná sér að fullu?  Chad Reed stóð frammi fyrir þeirri stóru spurninga að taka erfiðar ákvarðnir með liðið í ljósi meiðsla sinna og spurninginn var hvort hann ætti að leggja það á hilluna og segja upp öllu sínu starfsfólki.  Í stað þess leitaði hann til styrktaraðila sinna og vildu þeir alls ekki að liðið yrði lagt niður og það er ekki síst vegna stuðning þeirra að ákveðið var að ganga til saminga við Ben Townley um samning út árið 2012.  Chad Reed telur að þetta sé rétt ákvörðun í þróun á liðinu fyrir komandi ár og það hefði verið erfið ákvörðun að taka úr sambandi liðið með öllum þessu hæfileikaríka fólki innanborðs og með svo marga góða styrktaraðila á bakvið sig.  Chad Reed mun aðstoða Ben Townley eftir bestu getu og munu þeir í sameiningu vinna náið með Honda í Ameríku sem er einn af styrktaraðilum liðsins.  Það verður mjög áhugavert að sjá Ben Townley í sumar og enginn efast um hæfileika hans á hjóli.  Fyrir þá sem muna ekki eftir honum að þá ráðlegg ég fólki að ná sér í AMA Outdoors Lites flokkinn á netinu síðan 2007 og horfa á hann frá byrjun því það er einhver sú mest spennandi keppni í lites flokknum lengi þar sem baráttan er á milli Ben Townley og Ryan Villopoto sem endaði með því að Ryan Villopoto rétt marði meistaratitlinn en hann þurfti að hafa mjög mikið fyrir honum.  

Ég er nokkuð ánægður með vin minn Chad Reed þar sem hann hefði hreinlega getað hætt og labbað frá þessu öllu saman og sest í helgan stein.  En aldeilis ekki og það er ljóst að með þessu að þá er Chad Reed að stiga ákveðin skref í átt til þess að vera með liði til framtíðar með 1-2 ökumann sem keppa fyrir það þó svo að hann verði á hliðarlínunni.

Því miður fyrir sportið og að sjálfsögðu Chad Reed og fjölskyldu að þá mun kappinn ekki vera meira með í ár hvað supercrossið varðar.  Chad Reed datt nokkuð illa í baráttu sinni við Ryan Villopoto í sjöundu umferðinni sem fór fram í Dallas um helgina.  Virtist Chad Reed vera með þetta í hendi sér og vera með mun betri línur og hraða en Ryan Villopoto en nær ekki að lenda með framdekkið á réttum stað og sökk það í jarðveginn sem olli þessum meiðslum hjá kappanum.  Braut hann rifbein, sköflung, hryggjalið og sleit krossbönd við þetta fall.  Það er því ljóst að helsti keppinautur Ryan Villopoto í ár það sem af er, er úr leik og er sportið fátækara fyrir vikið.  Chad Reed gerir ráð fyrir að skila sér í AMA Outdoors þegar það byrjar í maí og er óskandi að það standist.  Hver veit nema við eigum eftir að sjá kappann í Las Vegas í síðustu keppni ársins en hann hefur leikið þann leik áður.  Hér má sjá krassið hjá Chad Reed á aðfaranótt sunnudags.

Supercrossið hefur ekki reynst eins spennandi og ég hafði vonað það sem af er ári og hef ég sérstaklega orðið fyrir vonbrigðum með 450 flokkinn.  Við brotthvarf Chad Reed er ljóst að sú skoðun mun að öllum líkindum ekki breytast á næstunni því hvorki James Stewart né Ryan Dungey virðast eiga nein svör við Ryan Villopoto að svo stöddu.  East Lites flokkurinn fékk mig þó til að brosa að nýju eftir helgina og er eini flokkurinn sem hefur virkilega verið gaman að horfa á það sem af er og þá meina ég mjög gaman.

Hér er svo myndasyrpa af atvikinu.

Í nótt fór fram sjöunda umferðin í AMA Supercrossinu og fór hún fram í Dallas.  Dallas markar ákveðin þáttaskil í supercrossinu því þá fer West Lites flokkurinn í frí og East Lites hefur keppni.  Líklegast verða fáir jafn fegnir þessari hvíld í West Lites eins og Eli Tomac sem tók mjög góða dýfu í síðustu keppni og meiddist nokkuð illa á olnboga.  Nú hefur hann um sex umferðir til að jafna sig.  Margir hafa beðið spenntir eftir áttundu umferðinni og innkomu East Lites flokksins því ólíkt því sem verið hefur hér áður að þá hefur East Lites flokkurinn verið sá flokkur sem hefur verið meira spennandi síðustu ár.  Má þakka því mikið ökumönnum eins og Justin Barcia sem vekur alltaf athygli fyrir mjög svo agressíva ökulag og hversu blygðunarlaust hann notar aðra keppendur sem barta í því skyni að ná framúr.  Annað sem þykir spennandi er að sjá þýska undrabarnið Ken Roczen í baráttu við Justin Barcia og hvernig Justin Barcia myndi taka á honum þegar á hólminn væri komið.  Í 450 flokknum að þá var ljóst eftir síðustu keppni að baráttan virtist vera orðin á milli Ryan Villopoto og Chad Reed þar sem James Stewart hefur mistekist að áætlunarverk sitt að vera með þeim fremstu í öllum keppnum.  Ryan Dungey, sem er kallaður "herra stöðugleiki", hefur ekki verið með sama hraða og á Suzuki í fyrra og ekki blandað sér jafn fljótt í baráttu efstu manni í hverri keppni.  Í raun má segja að Ryan Dungey hefur verið pínu heppin yfir óförum annara og þá sérstaklega James Stewart, en hann hefur iðulega hagnast af því.  En það verður ekki af honum tekið að hann er afar skynsamur ökumaður og líklegast er hann einfaldlega að keyra sig upp á meðan hann er ennþá að læra á hjólið, þ.e. hreyfingarnar því það er munur á hjólum frá Austurríki og Japan.  En víkjum aftur að keppninni en ef þú vilt ekki vita meir, að þá skaltu ekki lesa lengra.

Lites flokkurinn:  Þessi flokkur stóð svo sannarlega undir nafni í nótt og varð maður svo sannarlega ekki yfir vonbrigðum með aksturslag og keppnisskap þessara drengja.  Keppnin var í alla staði mjög spennandi og alltaf eitthvað um að vera.  Eitthvað sem maður saknar stundum í 450 flokknum þar sem sumir ökumenn virðast "settle in" og sætta sig við sitt hlutskipti og rembast við að halda því.  Í fyrri undanriðlinum var það Ken Roczen sem sýndi mikinn hraða og kláraði riðilinn mjög sannfærandi.  Kom það mér nokkuð á óvart hversu auðveldlega hann tók Blake Baggett sem er í Pro Circuit liðinu og er þetta í fyrsta sinn sem ég sé lið Mitch Payton strita jafnmikið án þess að ná tilætluðum árangri.  Blake Baggett varð þó annar og Kyle Cunningham varð þriðji.  Lætin byrjðu þó í seinni riðlinum þegar Justin Barcia sigraði eftir skemmtilega baráttu við Blake Wharton sem þurfti að hafa sig allan við að eiga við Justin Barcia.  En Justin Barcia lætur ekki á sér hæða og allt í einu var Blake Wharton notaður sem barti fyrir ekki bara Justin Barcia, heldur missti hann bæði Darryn Durham og Malcolm Stewart fram úr sér sem notuðu samskonar taktík á hann og Justin Barcia.  Í aðalkeppninni að þá varð það Darryn Durham sem var með bestu ræsingu og á eftir honum komu þeir Justin Bogle, Justin Barcia og Ken Roczen.  Justin Barcia þurfti nokkra hringi til að komast fram úr liðsfélaga sínum Justin Bogle áður en hann hélt á eftir Darryn Durham sem var með forystu.  Ken Roczen var ekki alveg jafn fljótur að ná fram úr Justin Bogle og þurfti að hafa nokkuð fyrir því.  Hann hafði það fyrir rest en í ljósi þeirra úlniðsmeiðsla sem hann varð fyrir í kringum jólin og þreytist hann þar sem hann brotnaði fyrir utan að hann fékk "arm pump" sem líklegast má rekja til að hann hefur ekki hjólið mikið síðustu vikur og er nýlega komin aftur í gang.  Malcolm Stewart sýndi mjög agressíva takta þegar hann reyndi að fara fram úr Justin Bogle sem endaði með því að hann tók þá báða niður.  Varð Justin Bogle hreinlega brjálaður og lamdi með flatri hendinni í hjálm Malcolm Stewart og mjög líklega hefur hann slasað sig nokkuð á fingrum við það högg því hann hélt stöðugt um fingurnar eftir höggið.  Dæmið endaði því þannig að Justin Barcia sigraði eftir smá darraðadans en var samt mjög sannfærandi.  Darryn Durham varð annar eftir fantakeyrslu og ljóst er að hann er að finna sig vel á Kawasaki hjólinu undir stjórn Mitch Payton.  Ken Roczen varð þriðji og var sáttur vegna meiðsla sinna.  Blake Baggett hjá Monster Energy Kawasaki Pro Circuit og Kyle Cunningham hjá DNA Star Valli Motosports náði ekki að ljúka keppni og olli mér miklum vonbrigðum þar sem þeir voru með ágætis hraða í undanriðlunum og æfingum.  

450 flokkurinn:  Það var eiginlega allt eftir bókinni í undanriðlunum í 450 flokknum.  Ryan Villopoto sigraði nokkuð örugglega í sínum riðli og liðsfélagi hans Jake Weimer varð annar og Broc Tickle þriðji.  Þar með var Kawasaki með þrjá efstu menn í fyrsta riðli og er það í fyrsta sinn í langan tíma sem það gerist.  Í síðari riðlinum að þá varð það James Stewart sem sigraði á meðan Chad Reed þurfti að ströggla en vann sig upp í annað sætið.  Kevin Windham varð þriðji og var með eins og venjulega flottan akstur.  Fyrir aðalkeppnina var smá spenna að sjá hvort að framhald yrði á keppninni á milli Ryan Villopoto og Chad Reed frá síðustu umferð og það kom á daginn.  Jeff Alessi, bróðir Mike Alessi, náði bestri ræsingu en það stóð ekki lengi og náði Ryan Villopoto fljótlega forystu og Chad Reed elti hann eins og skugginn.  Þegar hér var komið að þá var það Chad Reed sem greinilega var við stjórn og virtist geta hægt á sér og aukið hraðann að vild og náð Ryan Villopoto hvar og hvenær sem er í brautinni.  Ryan Villopoto virtist ekki vera jafn öruggur og upp á síðkastið og gerði nokkur minniháttar mistök sem ýtti undir aukið sjálfstraust Chad Reed sem virtist vera með þetta í hendi sér hvenær hann myndi fara fram úr.  Það var á fjórða hring sem Chad Reed ákvað að sækja á hann af meiri áfergju en áður og þá kom krassið sem enginn hafði séð fyrir því Chad Reed hafði verið öryggið uppmálað allan daginn.  Chad Reed náði ekki yfir þrefalt stökk og framdekkkið sökk í sandinn sem gerði það að verkum að hann fór fram fyrir sig.  Í sjálfu sér virtist fyrsta dettann ekki vera neitt svaðaleg en fótur Chad Reed festist í hjólinu og tók hann með í annan hring og við það meiddist kappinn og varð því miður úr leik.  Þar með var eftirleikur Ryan Villopoto auðveldur því enginn var á sama hraða á hann eða sótti neitt á hann.  Chad Reed varð hreint út sagt brjálaður út í sjálfan sig og ekki er ennþá komið í ljós hversu alvarleg meiðslin eru en eitt er ljóst að þetta gæti hafa verið úrslitastund í AMA Supercrossinu því Chad Reed var sá eini sem virkilega var "on the box all the time" og var að eiga eitthvað í Ryan Villopoto.  Ryan Dungey átti lélega ræsingu og þurfti virkilega að hafa fyrir hlutunum sem hann og gerði.  Náði hann að keyra sig upp í annað sætið en framan af fannst mér hann langt frá því að vera sannfærandi en þegar á leið, að þá var hann farinn að sýna gamla takta.  Jake Weimer náði aftur á pall og endaði þriðji eftir töluverða baráttu við Ryan Dungey og getur hann ekki annað en verið sáttur miðað við gang mála í síðustu keppni.

James Stewart varð fyrir því óhappi að liðsfélagi hans, Davi Millsaps, datt fyrir framan hann í einni beygjunni og komst James Stewart hvergi framhjá honum og endaði á hjólinu hans.  Við það drap hann á hjólinu og fyrr en varði voru þeir félagarnir tveir orðnir þeir síðustu.  James Stewart keyrði sig þó upp og náði að enda í sjötta sæti og er þetta eiginlega í fyrsta sinn í vetur sem ég sé hann keyra sig upp eftir svona atburð og það eitt og sér er jákvætt því hann lék sér af því í "den".  En hann er samt langt frá því að vera eins agressívur og hann var og mun mikið vatn renna til sjávar áður en við sjáum hann í því formi sem hann var hér áður.  Hér eru svo heildar úrslit í báðum flokkum.

450 flokkurinn:
1. Ryan Villopoto (Kaw)
2. Ryan Dungey (KTM)
3. Jake Weimer (Kaw)
4. Mike Alessi (Suz)
5. Josh Hansen (Kaw)
6. James Stewart (Yam)
7. Kevin Windham (Hon)
8. Brett Metcalfe (Suz)
9. Justin Brayton (Hon)
10. Kyle Chisholm (Kaw)
11. Broc Tickle (Kaw)
12. Nick Wey (Kaw)
13. Kyle Partridge (Kaw)
14. Bobby Kiniry (Yam)
15. Davi Millsaps (Yam)
16. Matt Goerke (Suz)
17. Gavin Faith (Hon)
18. Nico Izzi (Yam)
19. Jeff Alessi (Suz)
20. Chad Reed (Hon)

East Lites flokkurinn:
1. Justin Barcia (Hon)
2. Darryn Durham (Kaw)
3. Ken Roczen (KTM)
4. Blake Wharton (Suz)
5. Phil Nicoletti (Hon)
6. Malcolm Stewart (KTM)
7. Jake Canada (Hon)
8. PJ Larsen (KTM)
9. Cole Thompson (Hon)
10. Lance Vincent (KTM)
11. Alex Martin (Hon)
12. Hunter Hewitt (Suz)
13. Austin Politelli (Hon)
14. Justin Bogle (Hon)
15. Blake Baggett (Kaw)
16. Les Smith (KTM)
17. Angelo Pellegrini (Suz)
18. Sean Hackley (KTM)
19. Matt Lemoine (Kaw)
20. Kyle Cunningham (Yam)

Í nótt fór fram sjötta umferðin í AMA Supercrossin og fór keppnin fram í San Diego.  San Diego er þekkt fyrir þrennt, það kemur alltaf eitthvað óvænt upp á og hafa margir ökumenn lent illa í því í San Diego.  Má þar nefna að fyrsta og eina banaslysið í AMA Supercrossinu átti sér stað í San Diego á sínum tíma.  Í öðru lagi einstaka sigurgöngu Chad Reed í San Diego síðan árið 2003, eða frá því að hann hóf keppni í stóra flokknum, en síðan þá er hann með um 75% vinningshlutfall og hefur unnið sex af síðustu átta keppnum sem er einstakt.  Í þriðja lagi að þá er það andrúmsloftið á keppninni sem hreinlega er þannig hlaðið að það er eins og áhorfendur og keppendur vita að eitthvað á eftir að gerast sem mun setja sitt mark á keppnistímabilið. Brautin var mjög erfið að því leiti til að vúppsarnir voru mjög stórar og erfiðar og áttu eftir að hafa mikil áhrif á keppendur.  Sérstaklega voru minni hjólin að ströggla í þessum hluta en ökumenn í stóra flokknum áttu líka erfiðan dag.  Ef þú ert ekki búinn að sjá keppnina og vilt ekki vita úrslit, að þá getur þó horft á keppnina hér fyrir neðan og síðan lesið um framhaldið fyrir neðan.

Lites flokkurinn:  Fyrir mótið leiddi Eli Tomac stigakeppnina og í raun var þetta orðið þannig að það var nóg fyrir Eli Tomac að skila sér í efstu fimm sætin í þeim keppnum sem eftir voru, sem voru þrjár fyrir þessa, að þá hefði hann staðið uppi sem West Lites sigurvegari.  Helsti keppinautur hans að mati spekúlanta, Dean Wilson, hafði ekki náð að standa uppi í hárinu á Eli Tomac og hafði aðeins unnið einu sinni á meðan Eli Tomac var búinn að landa þremur sigrum.  En sigur er ekki alltaf ávísun á titil og getur Tim Ferry vitnað um það en hann vann Lites meistaratitil án þess að nokkrum sinnum að sigra keppni það ár.  Já, stöðugleiki og það að vera meðal þeirra efstu í hverri einustu keppni gerði það að verkum að Tim Ferry stóð uppi sem sigurvegari.  Í fyrri undanriðlinum að þá var það Dean Wilson náði bestri ræsingu og skildi hina eftir í tómu tjóni.  Marvin Musquin varð í öðru sæti en átti í miklum erfiðleikum í vúppsunum og þriðji varð Matt Moss á KTM sem var að keyra feykivel.  Í síðari riðlinum að þá var það Cole Seely sem kláraði með stæl en Eli Tomac lenti í því að fara niður eftir fyrstu beygju ásamt fleiri ökumönnum.  Sá maður þá að það voru framúraksturlínur í brautinni þegar hann vann sig frá síðasta sæti í það áttunda.  Í öðru sæti varð Travis Baker liðsfélagi Cole Seely og í þriðja sæti varð Vince Friese.  Í aðalkeppninni var það Vince Friese sem náði bestri ræsingu en Dean Wilson var ekki lengi að ná fram úr honum.  Eli Tomac var í kringum fimmta til sjötta sæti eftir fyrstu beygju og það var ljóst að hann ætlaði sér ekkert annað en sigur og hóf að sækja fram af miklum krafti.  Yfirkeyrði hann brautina á kafla, yfirstökk og meira til.  Var ljóst að hann ætlaði sér að ná Dean Wilson "no matter what".  En ökumenn í aðalkeppninni fóru að hrynja niður og voru vúppsarnir mjög erfiðir þeim.  Og það voru einmitt þessir blessuðu vúppsar sem áttu eftir að vera úrslitavaldur kvöldsins og hugsanlega helsti áhrifavaldur á tímabilið þegar Eli Tomac fór ill fram fyrri sig í vúppsunum og fékk hjólið á sig.  Meiddist hann nokkuð á olnboga og varð að hætta keppni.  Dean Wilson var því á auðum sjó og leit allt í einu út fyrir að ef hann hreinlega kláraði að þá myndi hann allt í einu leiða stigakeppnina sem og hann gerði.  Já, það er skammt stórra högga á milli og enn og aftur var það brautin í San Diego sem átti eftir að vera áhrifavaldur.  Cole Seely varð annar og Matt Moss á JDR KTM náði sínum bestu úrslitum síðan hann hóf keppni í AMA Supercrossin og endaði þriðji.  En Matt Moss er frá Ástralíu eins og Chad nokkur Reed.  Dean Wilson leiðir nú stigakeppnina með tveimur stigum á Eli Tomac og nú er það spurning hversu alvarleg meiðslin eru hjá Eli Tomac.  Eli Tomac getur þakkað fyrir að West Lites flokkurinn er að fara í frí og mun ekki hefja keppni aftur fyrr en í Seatle sem er fimmtánda umferðin.  Cole Seely sem er í þriðja sæti á líka möguleika á titli þó svo að draumur hans sé fjarlægari en Dean Wilson eða Eli Tomac.

Opni flokkurinn:  Það voru ekkert síður ökumenn í þessum flokki sem áttu í erfiðleikum í vúppsunum og virtist t.d. Ryan Dungey ekki ná að taka þá mjög sannfærandi.  Einnig virtist vera nokkur munur á uppsetningum á hjólinu hjá liðsfélögunum Davi Millsaps og James Stewart.  Davi Millsaps fór mjög vel í gegnum vúppsana á meðan James Stewart var meira villtur.  Í fyrri undanriðlinum var það Ryan Villopoto sem sigraði en Davi Millsaps varð annar og átti mjög gott "run" í undanriðlinum.  Brett Metcalfe varð þriðji.  Í síðari riðlinum var það Chad Reed sem sigraði eftir að riðilinn hafði verið rauðflaggaður og það þurfti að byrja aftur.  James Stewart átti góða ræsinu áður en það var Mike Alessi sem tóka fram úr honum og lokaði á hann.  Var ótrúlegt að sjá James Stewart ströggla við að taka fram úr Mike Alessi í tvo hringi áður en það var rauð flaggað og endurræst.  James Stewart varð annar í síðari riðlinum á eftir Chad Reed og Ryan Dungey varð þriðji.  Í aðalkeppninni varð það Brett Metcalfe sem var með bestu ræsingu en Jake Weimer varð annar og á hælum hans kom Ryan Villopoto.  Fljótlega varð það þó Ryan Villopoto sem náði forstynni á meðan bæði Chad Reed og James Stewart þurfi að koma að aftan og vinna sig upp.  Var ég búinn að segja að vúppsarnir voru erfiðir, ef ekki að þá ætla ég að endurtaka það.  Fljótlega var Chad Reed komin í annað sætið og James Stewart var lengur að vinna sig upp í þriðja sætið og var farið að hitna í höllinni.  Jake Weimer fór tvisvar á granirnar og þurfti að hætta keppni eftir að hafa verið annar.  "Guess what", James Stewart datt...  Ó, já, það virðist ekki af þessum ökumanni að ganga og hann einfaldlega virðist ekki kunna að keyra ekki á ystu nöf.  Flestir dást að því en það hefur líka skapað þann hóp fólks sem gagnrýnir hann hvað mest og í sumum tilfellum á hann það fyllilega skilið.  En það verður samt ekki af honum tekið að hann virðist vera með þetta í blóðinu að "I will dy trying".  En það var ekki bara James Stewart sem fór á rassgatið í vúppsunum því Kevin Windham fór á nákvæmlega sama stað.  Já, þeir voru mjög trikkí þessir vúppsar.  Þá var baráttan á milli Chad Reed og Ryan Villopoto og miðað við vinningshlutafall Chad Reed að þá var ljóst að Ryan Villopoto þurfti að hafa fyrir hlutunum og það koma á daginn.  Chad Reed náði Ryan Villopoto og náði að fara fram úr honum á næst síðasta hring.  Ryan Villopoto var hraðari í beygjum en Chad Reed var með mjög góðan hraða í gegnum vúppsana.  Ryan Villpoto náði svo að skella sér innan á Chad Reed og ná fram úr honum nokkrum beygjum síðar og náði að halda því til loka.  Var þetta æsispennandi keppni og sagði Chad Reed á eftir að Ryan Villpoto hefði einfaldlega haft meiri sigurvilja og verið tilbúinn að leggja meira undir í því skyni.  Chad Reed varð því annar og lækkaði það vinningshlutfall hans aðeins og Ryan Dungey getur þakkað fyrir að bæði James Stewart og Kevin Windham féllu og náði að landa þriðja sætinu.  Er þetta í alla vega annað ef ekki þriðja sinn sem Ryan Dungey hagnast af falli James Stewart og endar á palli fyrir vikið.

Hvað er málið með James Stewart?  Margir hafa velt ýmsu fyrir sér og margir hafa álitið að þetta sé hjólinu að kenna og að hann hafi ekki verið eins og hann á sér að vera eftir að hann fór frá Kawasaki.  Það er mikið til í því að drengurinn er ekki eins og hann var þegar hann var á Kawasaki en hann átti ekki mikið úr að velja á þeim tíma því Kawasaki hætti hreinlega að tala við hann og því fór hann annað.  Nákvæmlega það sama og gerðist með brotthvarf Ricky Charmichael á sínum tíma frá Kawasaki og verður líklegast sama samskipta mynstrið þegar Kawasaki lætur Ryan Villopoto fara og veðjar á ökumanna eins og t.d. Adam Cianciarulo sem arftaka hans.  En er það hjólið sem er að valda þessu.  Nokkrir hafa lagst yfir þetta og David Vuillemin er einn af þeim.  Hann telur að það sé fyrst og fremst uppsetninginn á hjólinu sem veldur því að James Stewart sé að gera þessi mistök og það hafi ekkert með hjólið að gera, fyrir utan að James Stewart er að eldast.  Í samanburði sínum tekur hann liðsfélaga James Stewart hann Davi Millsaps og segir að hann hafi ekki átt í neinum vandræðum í vúppsunum og í raun virkaði hjólið hans "rock solid" í gegnum vúppsana.  David Vuillemin er á því að James Stewart keyri með of stífa fjöðrun, sem með of "snappi" afl í hjólinu sem erfitt er að stýra í vúppsunum og ef þú gerir mistök að þá refsi það "big time.  Hvernig stendur á því að Yamaha YZ450F hefur landað titli í ástralska supercrossinu og motocrossi en virkar ekki í henni Ameríku?  Þetta fer ekki saman og ef við lítum til Evrópu að þá hefur Steven Frossard afsannað það ásamt Gautier Paulin og David Philippaerts að það sé hægt að vinna á þessu hjóli oftar en einu sinni og oftar en tvisvar.  Þannig að það er skoðun David Vuillemin að þetta sé uppsetning en ekki hjólið.  Til samanburðar tekur hann ökumenn Ben Lamay sem hafi nánast verið á "stock" hjóli og samt lítið mun betur út en James Stewart í vúppsunum.  Gautier Paulin gerði sér lítið fyrir og sigraði á þessu hjóli í MXON 2011 og var þá að keppa við "the best of the best".  Hægt er að lesa pistilinn hans David Vuillemin með að smella hér.  Sigurvegarinn í Le Tougeut þolaksturskeppninni sem fór fram um daginn var t.d. á YZ450F.  Annað sem einhverjir hafa bent á að eftir því sem menn verða eldri, þarf að mýkja hlutina og það er hlutur sem James Stewart virðist hafa láðst að gera.  Sjáið t.d. Kevin Windham.  Hjólið hans er orðin meira "smooth" en áður þó svo að hann vilji hafa ákveðið afl að þá vill hann ekki að það refsi manni eða rífi af ökumanninum handleggina.  Chad Reed er einnig þekktur fyrir að vilja ákveðið en mjúka aflkúrfu.  

Hér er þriðji þátturinn með Chad Reed og hér sýna þeir leynivopn Chad Reed.  Fylgst er með Chad Reed í annari umferðinni í AMA Supercrossinu, sem fór fram í Phoenix.  Gaman að sjá hversu mikla áherslu Chad Reed leggur á að vera með fjölskylduna með sér í öllu sem hann gerir og virðist samband hans við eigikonu hans og son vera "rock solid".

Hér er annar þáttur um Chad Reed og hvernig liðinu hans TwoTwo Motorsport reiðir af í AMA Supercrossinu.  Hérna er fylgst með honum í fyrstu keppni ársins, þ.e. Anaheim 1 sem fór fram í byrjun árs.  Það sem kemur hvað mest á óvart hjá mér þegar ég horfði á þennan þátt var hversu mikið Chad Reed er inn í öllu er kemur að liðinu og skiptir þá engu máli hvort sem talað er um hjólið sem slíkt og allt sem því kemur að hönnun á búningum, logo-um o.fl.

Fjórða umferðin í AMA Supercross fór fram í Oakland um helgina og var fyrir margar sakir sérstök.  Fyrir það fyrst að þá var hún sérstök þar sem James Stewart hafði ekki ennþá náð að landa sigri í mótaröðinni og hefur það þótt óhugsandi fyrir tímabilið að hann myndi vera að ströggla við að lenda á palli.  Að öðru leyti kom sú frétt illa við marga að mekkinn hans James Stewart skyldi hafa látist  þegar bifreið keyrði á hann þegar hann var að hjálpa konu sem var stopp út í vegarkannti vegna bensínleysi en sú sem keyrði á hann var í farsímanum að senda sms og missti stjórn á bílnum.  Já, akstur er dauðans alvara og að senda SMS á meðan verið er að keyra á engan vegin við.  Þar með lauk viðburðaríkri en stuttri ævi Mark "Tex" Adams og nokkuð ljóst að lið James Stewart og Davi Millsaps nokkuð laskað sökum skyndilegs fráfalls Mark.  Vonandi verður þessi viðburður til að vekja fólk upp með að þú þarft á fullri athygli að halda þegar þú keyrir og þú ert EKKI að senda SMS á meðan þú ert undir stýri...   

Ef þú ert ekki búinn að sjá keppnina og vilt sjá hana sjálfur, að þá getur þó sótt torrent af stóra flokknum hér og lites flokknum hér.  Hér fyrir neðan geturðu svo horft á keppnina áður en þú lest eitthvað meir en Lites flokkurinn var að koma á netið.

Lites flokkurinn:  Það gekki ekki allt sem skyldi upp hjá Pro Circuit Kawasaki liði Mitch Payton og í fyrsta sinn í langan tíma sá ég liði ströggla.  Brautin þótti nokkuð tæknileg og tjáði Eli Tomac sig um að þetta hefði verið ein tæknilegasta braut sem hann hefði hjólað í það sem af væri núverandi tímabili.  Í fyrri undanriðlinum að þá datt Tyle Rattray nokkuð illa og varð að hætta keppni.  Brákaði hann hryggjalið í hálsi og óvist með framhaldið á næstunni.  En Tyle Rattray, sem er liðsfélagið Dean Wilson, var með efstu mönnum í stigakeppninni.  Það var þó liðsfélagi hans Dean Wilson sem sigraði í fyrri undanriðlinum, Zach Osborne varð annar og Martin Davalos varð þriðji.  Í síðari riðlinum varð það Cole Seely sem sigraði eftir harða baráttu við Eli Tomac sem varð annar og Billy Laninovich sem varð þriðiji.  Í aðalkeppninni að þá var það Martin Davalos sem enn og aftur var með bestu ræsinguna en Eli Tomac, Cole Seely og Dean Wilson voru ekki langt undan.  Marvin Musquin sem var búinn að vera með hröðustu tíma á æfingum var með lélega ræsingu og var rétt um miðjan hóp.  Dean Wilson gerði mistök á sama stað og Tyle Rattray datt og fór út úr brautinni með látum.  Sem betur fer slasaðist hann ekki og gat haldið áfram en hann var orðin síðastur.  Fljótlega eftir þetta að þá lenti Cole Seely í að afturdekkið hans fór undan honum eftir að hann hefði verið of graður á gjöfinni og datt hann líka.  Eli Tomac átti líka sín "moment" og var í raun heppinn að falla ekki.  Martin Davalos hélt áfram hefðbundnum hætti og gerði sín klassísku mistök í aðalkeppninni og missti við það Eli Tomac framúr sér sem byrjaði að byggja upp forskot á keppinauta sína.  Zach Osborne var komin upp í annað sætið þegar hér var komið við sögu en var í harðri baráttu við Jasaon Anderson og Marvin Msuquin sem var að sækja grimmt upp með fanta akstri.  Marvin Musquin skellti sér innan á Jason Anderson sem við það fipaðist og féll við og var allt í einu komin hörku baráttu um annað sætið.  Marvin Musquin var ekki hættur og eftir mikið harðfylgi náði hann framúr Zach Osborne sem varð að sætta sig við þriðja sætið.  Er þetta í annað sinn sem Zach Osborne gefur eftir á loka metrunum og gefur eftir annað sætið.  Sem sagt Eli Tomac sigraði, Marvin Musqui varð annar og Zach Osborne varð þriðji.  Það voru ansi blendnar tilfinningar hjá Zach Osborne í viðtalinu eftir keppnina því hann þarf að yfirgefa sviðið og halda á leið til Englands þar sem hann mun halda áfram undirbúningi sínum í FIM mótaröðinni, en hann fékk eingöngu leyfi til að taka þátt í fjórum supercross keppnum.  Eli Tomac leiðir nú stigakeppnina en Dean Wilson er annar.  Zach Osborne er í þriðja sæti en mun ekki far hærr að þessu sinni þar sem hann er á leið til Englands.

Í stóra flokknum að þá voru margir að spá í hvað fráfrall mekka James Stewart myndi hafa á liðið.  Í fyrri riðlinum að þá sigraði Ryan Dungey nokkuð sannfærandi en Kevin Windham var ekki langt frá.  Chad Reed var eitthvað að ströggla og varð að sætta sig við þriðja sætið.  Í síðari riðlinum varð æsispennandi barátta á milli James Stewart og Ryan Villopoto, en James Stewart hafði það fyrir rest og varð Ryan Villopoto að sætta sig við annað sætið.  Andrew Short hefur óðum verið að finna sig betur eftir að hann fór úr herbúðum KTM yfir á Honda og ljóst að hann á frekar heima á því hjóli en KTM en hann varð þriðji í þessum riðli.  Í aðalkeppninni að þá var það Chad Reed sem var með bestu ræsinguna en James Stewart og Ryan Willpoto ásamt Jake Weimer voru ekki langt undan.  Stungu þeir fyrst þrír nefndu hina af og byrjaði nú mikil barátta þeirra á milli þar sem allt virtist snúast um að bíða eftir að maðurinn fyrir framan gerði mistök.  Það var þegar komið var fram yfir miðja keppni að James Stewart náði að taka þrengri beygju en Chad Reed og náði þar með forystunni.  Við það byrjaði Ryan Villopoto að sækja á Chad Reed en gerði mistök og missti Chad Reed frá sér í smá tíma.  Byrjaði að sækja aftur en náði ekki að draga á Chad Reed og helst þessi pattstaða allt til loka.  Þar með sigraði James Stewart sitt fyrsta mót í ár og var það vel í ljósi fráfalls mekka hans í JGR liðinu.  Var þetta jafnframt fyrsti sigur hans fyrir nýja liðið JGR.  Chad Reed varð annar og var ekki sáttur við sjálfan sig að hafa misst James Stewart fram úr sér og talaði um að hann hefði keyrt eins og kerling.  Ryan Villopoto var hraðastur í tímatöku og var með hraðasta tíma í brautinni í sjálfri aðalkeppninni en það er eitt að vera hraðastur og annað að komast framúr.  Hann náði því ekki og virtist hann springa á limnum í blárestina og er þetta í fyrsta sinn sem ég sé hann í ár ekki sækja allan tímann.

 Chad Reed leiðir nú stigakepppnina ásamt Ryan Dungey.  Eru þeir báðir með 85 stig eftir fjórar umferðir.  Ryan Villopoto er ekki langt undan og er með 83 stig og James Stewart er í fjórða sæti með 73 stig.  Hér má sjá viðtöl við þá þrjá, þ.e. James Stewart, Chad Reed og Ryan Villopoto eftir keppnina.