Það verður ekki annað sagt um supercrossið síðustu tvö ár að það er langt frá því að vera leiðinlegt og keppnin um helgina var engin undantekning. Óhætt er að segja að þessi keppni hafi farið í sögubækurnar á meðan aðrir komust ekki á það flug sem þeir vonuðust til. Það sem stendur upp úr eftir að hafa horft á þessar tvær keppnir í upphafi tímabils er hversu gífulega hörð samkeppnin er orðin í supercrossinu. LCQ er ekki orðið neitt grín og er ekki öruggt að ökumenn sem hafa verið með hraðasta tíma á æfingum nái að koma sér í gegnum LCQ og fái pláss í aðalkeppnina. LCQ um þessa helgi var hreint út sagt ótrúlega spennandi og komust margir topp ökumenn ekki inn í aðalkeppnina. Einnig er það að sýna sig að hraði er eitt en úrslit annað og er ekki alltaf hraðasti sem sigrar þrátt fyrir að sýna frábæra tilburði í tímatökunni og jafnvel bursta undanriðlana. Annað sem hefur komið á daginn er að ræsinginn skiptir gífurlega miklu máli og þeir sem hafa undantekningarlaus náð að vera með efstu fimm inn í fyrstu beygju hafa náð ásættanleg úrslitum, nema ef þeir detta á granirnar og hellast úr lestinni. Fyrir þá sem vilja ná sér í sjálfa keppnina og horfa á sjálfir, að þá myndi ég ekki lesa lengra en þú getur nálgast keppnina með að smella hér. Ef þú nennir ekki að ná í hana og lætur þér duga að horfa á hana á YouTube að þá geturðu séð keppnina hér fyrir neðan.
Lites flokkurinn: Í fyrst undanriðlinum var Eli Tomac lang fljótastur og var með hreint út sagt hriklega flottann stökk rythma sem skildi hann frá hinum keppendunum. Rúllaði hann riðlinum upp en næstur þar á eftir var Cole Seely og síðan Jason Andersson. Í síðari riðlinum var það Dean Wilson sem var með nokkuð öruggan sigur þrátt fyrir að vera hálflasinn. Tyla Rattray varð annar og Zach Osborne varð þriðji. Er gaman að sjá hversu góður Zach Osborne er þar sem hann hefur verið við keppni í FIM mótaröðinni í stað þess að keppa í AMA og kappinn að standa sig ágætlega. Í aðalkeppnina að þá var það ræsingin sem var lykilinn að sigri eins og í fyrstu umferðinni. Dean Wilson var með góða ræsingu og kláraði dæmið tiltölulega fljótlega á meðan það var hörku barátta á milli ökumanna fyrir aftan. Marvin Musquin sýndi frábæran akstur og endaði annar þó svo að hann hafi verið að meðaltali sekúndu hægari en næstu fjórir ökumenn fyrir aftan hann. Sýnir það enn og aftur hversu mikið atriði það er að ná góðri ræsingu til þess að þurfa ekki að skófla sig í gegnum hægari ökumenn. Tyla Rattray varð þriðji og leiðir hann núna stigakeppnina til meistara. Cole Seely er í öðru sæti í það heila og Dean Wilson er komin up í þriðja sæti og er hann með jafn mörg stig og Marvin Musquin.
450 flokkurinn: Þetta leit út fyrir að vera eins og "buiness as usual" og enn og aftur rúllar James Stewart upp undanriðlinum þrátt fyrir að vera með frekar slappa ræsingu. Var það hreint út sagt hriklega flott þegar hann kom aftan að Chad Reed og Andrew Short og tók fram úr þeim báðum í sömu beygjunni. Þegar hann var svo spurður út í það atvik að þá sagði hann brosandi að það hefði verið tilboð, "tveir fyrir einn"..:0) Andrew Short varð annar í þessum riðli og Mike Alessi varð þriðji eftir að Chad Reed datt í eltingarleik við James Stewart. Í siðari riðlinum að þá var það Jake Weimer sem kom á óvart og sigraði en Ryan Villopoto hlekktist á eftir góða ræsingu og endaði út úr braut. Fyrstu mistökin sem maður sér hann gera í langan tíma. Justin Brayton varð annar og Davi Millsaps varð þriðji. Í aðalkeppninni að þá var það Ryan Dungey sem var með bestu ræsinguna og Ryan Villopoto datt fljótlega þar sem hann endaði á hjóli Davi Millsaps sem datt í sandkaflanum. Þar með var Ryan Villopoto orðin síðastur. Þessi sandkafli átti eftir að vera afdrífaríkur kafli í brautinni og hafa áhrif. James Stewart var með hræðilega ræsingu og virðist ekki vera með "touch-ið" lengur þegar að ræsingum kemur. Gagnrýnendur hafa sagt að þetta sé hugsanlega afleiðingin af því að sitja hjá yfir sumarið því þá missir þú snerpuna og tilfinninguna sem er svo mikilvæg í þessu sporti. James Stewart var hraður og var að vinna sig upp en varð fyrir því óhappi að vera hraðari en Andrew Short í sandkaflanum og fór í afturdekkið hjá honum og datt og þar með var ljóst að hann var ekki að fara á pall í þetta skiptið. Ryan Dungey var aftur á móti á lygnum sjó og keyrði af miklu öryggi. Endaði hann sem sigurvegari er það mjög sögulegt því þetta er í fyrsta sinni í bæði sögu KTM og AMA Supercrossins sem KTM endar í efsta sæti í 450 flokknum. Ekki var árangur Marvin Musquin í lites flokknum að skemma fyrir en hann endaði annar í þeim flokki. Þannig að KTM var allt í einu "center of the attention" þessa helgi og geta þeir vel við unað eftir mikið ströggl að reyna að koma sér í röð þeirra bestu í Ameríku í mörg ár. Greinilegt að innkoma Roger DeCoster og Ryan Dungey er að svínvirka og ég spái því að leiðin liggi bara upp á við í ár þar sem liðið hefur einnig á að skipa Ken Roczen sem situr á bekknum vegna meiðsla en kemur helillur inn í austurdeildina þegar hún byrjar. Jake Weimer átti sín bestu úrslit í 450 flokknum og endaði annar og Ryan Villopoto náði að keyra sig upp í þriðja sætið.
Ryan Dungey leiðir stigakeppnina en er jafn Ryan Villopoto að stigum, eða báðir með 45 stig. Jake Weimer er allt í einu í þriðja sæti með 38 stig en er jafn Chad Reed. James Stewart er að ströggla og er með 28 stig, er hann 17 stigum á eftir efsta manni. Þýðir það að hann verður að vinna í það minnsta 5 keppnir í röð til þess eins og verða efstur að stigum. Úrslitin um helgina hljóta að vera gífurleg vonbrigði fyrir JGR liðið þar sem Davi Millsaps drullaði einnig upp á bak eftir góða ræsingu þar sem hann datt í sandkaflanum og endaði hann þréttándi um helgina. Í mínum huga þarf að fara að huga að sálfræðinni hjá James Stewart því hann er búinn að tapa því sjálfstrausti að sækja fram ef hann lendir í veseni. Er það eins og hann trúi ekki lengur á það að hann geti sigrað, "no matter what" og þrátt fyrir flotta takta og góð úrslit í undanriðlum að þá nær það ekki að skila sér í aðalkeppnina. Ég hef alltaf dáðst að James Stewart sem ökumanni og sagt að hann sé einn sá hæfileikaríkasti ökumaður sem ég hef séð og hafa ekki minni menn en Ricky Charmichael sagt það sama. En ég hef jafnframt verið mikill aðdáandi Ryan Villopoto og dugnaðinum sem virðist einkenna allt í kringum hann. Ef ég ber þessa tvo ökumenn saman eftir fyrstu tvær keppnirnar að þá er munurinn augljós og hann er fyrst og fremst sálrænn. Ryan Villopoto trúir því að hann geti sigrað þrátt fyrir að detta og keyrir hann alltaf til sigurs. Á meðan virðist James Stewart vera búinn að missa alla trú á sjálfan sig og sækir ekki fram eins og hann var vanur gera ef hann gerir mistök. Niðurstaða mín er sú að James Stewart er ekki sami ökumaðurinn og hann var fyrir tveimur árum og er hann eins og boxari sem hefur unnið fullt af titlum en nær sér ekki í gang eftir að hafa verið sleginn í rot í hrignum. Hvað þetta varðar að þá virðist Chad Reed vera miklu sterkari karakter en James Stewart og vanari að takast á við mótlætið á brautinni. James Stewart á eftir að vinna keppnir í ár, en ef hann nær ekki betri úrslitum í næstu þremur keppnum að þá á hann engan möguleika á að verða meistari. Miðað við fyrstu tvær umferðirnar að þá sýnist mér þetta verða keppnin á milli Ryan Villopoto, Ryan Dungey og Chad Reed. James Stewart er eins og "lose canon" og getur sigrað og klárað þetta en líkurnar eru meiri á að hann muni ekki klára þetta eins og staðan er í dag. Það þarf mikið að breytast í hugarfari James Stewart til að hann verði á sama "level-i" og Ryan Villopoto.
